เขาเหมาะสมเหมือนกันหรือ?
หลิวตงเยว่นึกถึงพวกลูกน้องของหลี่เชียน แต่ละคนต่างก็เก่งมาก…ท่านแม่ทัพคิดว่าเขาก็เก่งมากเหมือนอย่างนั้นหรือ?
เขาหน้าตาลังเลและไม่สบายใจ
เจียงเซี่ยนก็ยิ้มพลางพาเขาไปหาหลี่เชียน
หลี่เชียนบอกสิ่งที่เขาต้องทำกับเขาอีกครั้ง
หลิวตงเยว่ฟังอย่างตั้งใจมาก ครั้งนี้ไม่ปฏิเสธทางอ้อม แต่บอกหลี่เชียนอย่างระมัดระวังมากว่า เขากลัวว่าจะทำได้ไม่ดี “…ทำลายงานใหญ่ของท่านแม่ทัพ!”
หลี่เชียนโบกมืออย่างไม่เห็นด้วย และเอ่ยว่า “คนมากขนาดนี้ ทำไมข้าถึงเลือกเจ้าคนเดียว แน่นอนว่าเพราะคิดว่าเจ้าทำได้…”
หลี่เชียนยังพูดไม่จบ หลิวตงเยว่ปรายตาไปมองเซี่ยหยวนซีกับอวิ๋นหลินที่ยืนยิ้มพลางมองเขาอยู่ข้างๆ แล้ว ดวงตาก็สดใสกว่าปกติเล็กน้อย
ไม่รอให้หลี่เชียนพูดอีก เขาค้อมตัวคารวะ แสดงออกว่ายินดีทำตามคำสั่งของหลี่เชียนทุกอย่าง
หลี่เชียนพยักหน้าอย่างพอใจ และมอบหลิวตงเยว่ให้เซี่ยหยวนซีกับอวิ๋นหลิน ให้ทั้งสองคนอธิบายอย่างละเอียดว่าเขาควรทำอะไรบ้าง ต้องเตรียมอะไรบ้าง และตัดสินใจให้พวกเขาเลื่อนการเดินทางออกไปสองวัน เตรียมทุกสิ่งที่ควรเตรียมให้เรียบร้อย ส่วนเวลาที่ล่าช้าค่อยคิดหาทา
