งชดเชยกลับมาระหว่างทาง
ทั้งสามคนยิ้มพลางตกลง หลี่เชียนส่งเจียงเซี่ยนกลับห้อง…เดี๋ยวเขายังต้องตามหลี่ฉางชิงไปเยี่ยมเยียนหูอี่เหลียงอีก หวังว่าหูอี่เหลียงจะสามารถแจกจ่ายเงินเดือนทหารของกองบัญชาการซานซีลงมาได้อย่างเร็วที่สุด
เจียงเซี่ยนก็หยิกแขนของหลี่เชียนทีหนึ่ง
กล้ามเนื้อที่แข็งแรงแน่นมากและมีพลัง จนหยิกไม่เข้าด้วยซ้ำ
เจียงเซี่ยนจึงยิ่งโกรธ และเอ่ยว่า “ข้าไม่ต้องการหลิวตงเยว่แล้ว เจ้าเก็บเขาไว้ข้างกายเถอะ”
หลี่เชียนตกใจ ทว่าพอคิดอีกทีก็เข้าใจ
เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปกอดเจียงเซี่ยน และหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยว่า “เรื่องนี้ก็ต้องหึงหรือ? หากไม่ใช่เพราะเจ้า เขาจะเชื่อฟังข้าได้อย่างไร นี่ก็เป็นเพราะก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าอยากให้หลิวตงเยว่ช่วยเจ้าจัดการสินเดิมเช่นกัน ข้าจึงตั้งใจสังเกตมาระยะหนึ่งแล้ว คิดว่านิสัยและพฤติกรรมของเขาต่างไม่เลวทีเดียว ถึงได้คิดว่าเขาเหมาะสม…หลิวตงเยว่ไปฝูเจี้ยนเช่นนี้ ไม่ว่าความรู้หรือพฤติกรรมต่างก็จะเฉลียวฉลาดและก้าวหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอนที่ช่วยเจ้าจัดการพวกทรัพย์สินของเจ้าก็จะทำงานราบรื่นมาก”
เจียงเซี่ยนหน้าแดงก่ำ และตวาดด่าเขาว่า “รีบปล่อยมือ!”
ยังมีกะจิตกะใจฟังว่า
