เขาพูดอะไรบ้างที่ไหนกัน?
หลี่เชียนก็ปล่อยมือทันที
เจียงเซี่ยนถึงพบว่ารอบๆ นอกจากพวกเขาสองคนแล้วก็ไม่มีคนอื่น
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าวางใจ คนที่อยู่ข้างกายข้าต่างก็มีไหวพริบมาก เห็นพวกเราสองคนเดินเล่นอยู่ตรงนี้ ก็จะไม่ตามมาอย่างเด็ดขาด ไม่เพียงเท่านี้ ยังจะบอกเป็นนัยด้วย สาวใช้กับหญิงรับใช้ที่รับใช้ข้างกายเจ้าต้องมีความสามารถในการมองสักหน่อย…”
เจียงเซี่ยนเกลียดจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน และอดไม่ได้ที่จะหยิกเขาอีกครั้ง
หลี่เชียนประหลาดใจและเบะปากร้องตลอดว่า “เจ็บ” “เจ้าเบาหน่อย เจ้าเบาหน่อย…เดี๋ยวข้ายังต้องช่วยท่านพ่อเขียนเทียบขอพบอีก เจ้าหยิกข้าเจ็บแล้ว ดูสิว่าเจ้าจะทำอย่างไร?”
“ก็ไม่ใช่ว่าข้าเขียนหนังสือไม่ได้แล้ว” เจียงเซี่ยนไม่เห็นด้วย แต่ก็หยุดมือ “ก็ไม่ใช่ว่าข้าเสียหน้าคนเดียว!”
หลี่เชียนหัวเราะเสียงดัง และจูงมือของนางไปที่ห้องหลัก “หากรู้สึกเบื่อก็อ่านหนังสือสักพัก ตอนเที่ยงข้าน่าจะกลับมารับประทานอาหารเที่ยงไม่ได้แล้ว เจ้าต้องกินข้าวดีๆ เดี๋ยวตอนกลับมา จะเอาแอปเปิ้ลกลับมาให้เจ้ากิน”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ฤดูนี้มีแอปเปิ้ลหรือ?”
“มี” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าได้ยิ
