นหญิงรับใช้ในบ้านเอ่ยว่าเป็นแอปเปิ้ลสีเขียว ไม่แดง ขนาดเท่ากำปั้นของทารก เปรี้ยวๆ หวานๆ บางคนชอบกิน บางคนไม่ชอบกิน ฤดูนี้เพิ่งจะวางตลาด…”
ทั้งสองคนคุยกัน และลืมเรื่องของหลิวตงเยว่ไปหมดสิ้นอีกแล้ว
ทว่าหลังจากหลี่เชียนจากไป เจียงเซี่ยนก็ยังรู้สึกเบื่อมากจริงๆ
ถึงจะอ่านนิยาย ก็รู้สึกว่าเขียนไปเขียนมาต่างก็เป็นของพวกนี้ เพียงแค่นี้
คนที่อยู่ข้างกายนางเห็นนางหน้าตาไม่มีความสุข จึงพากันออกความคิด
“ท่านหญิง ไม่อย่างนั้นไปเดินเล่นในสวนดอกไม้เถอะเจ้าค่ะ? ในสวนดอกไม้เย็นสบาย!”
“ท่านหญิง ไม่อย่างนั้นพวกเราไปเด็ดดอกเทียนมาทาเล็บเถอะเจ้าค่ะ?”
“ท่านหญิง พวกเราเล่นไพ่ดีกว่าเจ้าค่ะ? วันนี้พี่ฉิงเค่อ พี่ไป่เจี๋ย และชีกูต่างไม่เข้าเวร สามารถเล่นไพ่เป็นเพื่อนท่านได้พอดี”
เจียงเซี่ยนไม่อยากไปไหน และไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น
นางถามฉิงเค่อว่า “ฮูหยินทำอะไรอยู่?”
ไปนั่งที่เรือนของฮูหยินเหอก็ดีเหมือนกัน
ถึงอย่างไรพวกนางเป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้ ต่อให้ไม่สามารถสนิทสนมกันมากได้ ก็ควรจะรักใคร่ปรองดองกันเช่นกัน
นางไปนั่งที่เรือนของฮูหยินเหอบ่อย ความสัมพันธ์ก็ย่อมใกล้ชิดขึ้นเช่นกัน
ฉิงเค่อยิ้มและเอ่ยว่า “ได้ยินว่าฮูหยินไป
