บทที่ 273 ฟ้ายากฝืน
สำนักสี่สมุทร วังมังกรเกาะตะวันออก
ไอเมฆหมุนวนไหลรินอยู่บนบันไดหน้าวิหาร เสียงหายใจคล้ายฟ้าคำรามสะท้อนอยู่ภายใน ดั่งมีสัตว์มหึมานอนหลับใหลอยู่ในนั้น
แต่พอเดินเข้าไปดูจริง กลับไม่ใช่อสูรยักษ์
หากเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามนุ่งขาวผู้หนึ่ง ท่าทางละเมียดละไม มีราศีปัญญาชน เอียงกายนั่งพิงริมหน้าต่าง ถือคัมภีร์โอสถอยู่ในมืออ่านด้วยความเพลิดเพลิน
ในขณะนั้นเอง หญิงสาวผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาในวิหาร
เรือนกายนางอวบอิ่ม มีจุดชาดแดงระเรื่อระหว่างคิ้ว รูปลักษณ์งดงามละมุนละไม ท่วงท่าผึ่งผายแฝงกลิ่นอายผู้สูงศักดิ์ปนความโฉบเฉี่ยวกร้าวแกร่ง
เห็นเพียงนางย่างเข้าสู่วิหาร พอเห็นบุรุษข้างหน้าต่างก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง
“พี่ใหญ่! นี่มันเวลาไหนแล้ว ท่านยังมีหน้ามานั่งอ่านหนังสืออีก! หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ข้ากลัวว่าศักดิ์ศรีในสี่สมุทร ของเผ่ามังกรเรา คงจะสูญสิ้นหมด!”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างจนใจ มองหญิงสาวแวบหนึ่ง “น้องเล็ก เจ้าลืมคำสั่งของเสด็จพ่อไปแล้วหรือ? ทรงให้เราทุกคนปิดด่านไม่ให้ออกไปไหน ท่องคัมภีร์เต๋าเงียบๆ บอกว่านี่คือเคราะห์หายนะ ฟ้าดินลงทัณฑ์ หากเราไม่ออกไป เสด็จพ่อยังคุ้มครองได้ หากออกไปเมื่อไร ทุกอย่างล้วนไม่แน่นอน”
“แต่ซุ่ยอิ๋งตายแล้ว!”
หญิงสาวส่ายหัว อ้าปากเผยเขี้ยวแหลมขาว เค้นเสียงลอดไรฟัน “ซุ่ยอิ๋งคือราชันมังกรแท้ๆ ยังถูกมนุษย์ฆ่าตาย เราจะปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปได้อย่างไร!”
ซุ่ยอิ๋งนับเ
