กำลังอยากพูดอะไรบางอย่างกับหลี่เชียน หลี่หลิน หลี่จี้ และหลี่จวีก็ทยอยเดินเข้ามา
สายตาของหลี่ฉางชิงจับจ้องไปที่ลูกชายคนเล็กที่เดินคอตกอยู่หลังสุดอยู่ทันที
เขาตวาดด่าว่า “ในบ้านขาดแคลนอาหารของเจ้าหรือเสื้อผ้าของเจ้า เจ้าถึงยืดแม้แต่ตัวให้ตรงไม่ได้อย่างนั้นหรือ?”
หลี่ตงจื้อตกใจมาก
เกาเมี่ยวหรงรีบกอดหลี่ตงจื้อไว้ในอ้อมแขน
หลี่จวีก้มหน้าไม่พูดไม่จา ทว่ากลับเม้มปากแน่นมาก
ฮูหยินเหอมองเจียงเซี่ยนอย่างกระอักกระอ่วนครั้งหนึ่ง และเอ่ยกับหลี่ฉางชิงเสียงเบาว่า “ใต้เท้า ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว…”
หมายความว่ามีเรื่องอะไรเดี๋ยวค่อยว่ากัน
หลี่ฉางชิงก็มองเจียงเซี่ยนครั้งหนึ่งเช่นกัน เขาทำเสียงไม่พอใจ และไม่พูดะไรอีก
ฮูหยินเหอเหมือนยกภูเขาออกจากอก และรีบเรียกให้หญิงรับใช้นำมาอาหารมา
ทุกคนรับประทานอาหารเที่ยงโดยแยกผู้ชายกับผู้หญิงคนละโต๊ะ
หลี่ฉางชิงถึงมั่นใจว่าตนเองพลาดตรงไหน
เขาจากไปอย่างกลัดกลุ้มทันที โดยไม่ดื่มแม้แต่ชา
————————————
