นางยิ้มอย่างอ่อนโยน พูดจาสุภาพเรียบร้อย ทำให้คนรู้สึกชอบ
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “อาหารแค่มื้อเดียว คุณหนูเกาเกรงใจเกินไปแล้ว” นางเอ่ยจบก็สั่งฉิงเค่อว่า “เพิ่มถ้วยกับตะเกียบให้คุณหนูเกา”
เกาเมี่ยวหรงยิ้มและเอ่ยว่า “ขอบคุณมาก”
หลี่ฉางชิงเห็นเกาเมี่ยวหรงก็ไม่ได้ทำหน้าประหลาดใจ กลับเอ่ยเรื่องชีวิตประจำวันในครอบครัวกับนาง “อาของเจ้าล่ะ? เป็นหวัดดีขึ้นหรือยัง?”
จะเห็นได้ว่าเกาเมี่ยวหรงมาที่เรือนหลักบ่อย
“ขอบคุณท่านลุงมาก” เกาเมี่ยวหรงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านอาสั่งยากินเองสองสามชุดแล้ว ดีขึ้นมากแล้ว เช้าวันนี้ยังรำดาบในลานบ้านด้วยเจ้าค่ะ”
หลี่ฉางชิงพยักหน้า และเอ่ยว่า “ตอนที่ยังหนุ่มอาของเจ้าถูกทรมานมามากเกินไป จึงใช้ร่างกายไปหมดสิ้นตั้งนานแล้ว พวกเจ้าที่เป็นลูกหลาน ต้องดูแลเขาให้มากหน่อยถึงจะถูก”
“ท่านลุงพูดถูก” เกาเมี่ยวหรงเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “เพราะอาการป่วยของท่านอา ท่านพี่ขอลากับสำนักการศึกษาสองวันแล้ว และคอยดูแลท่านอาอยู่ข้างกายตลอดเจ้าค่ะ”
หลี่ฉางชิงพยักหน้าอย่างพอใจ
หลี่เชียนเข้ามาแล้ว
พอเห็นเกาเมี่ยวหรง เขาก็แปลกใจเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “คุณหนูเกามาหรือ!”
เกาเมี่ยวหรงยิ้มพลางขานรับ
