ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าหลี่เชียนรู้ว่าบิดาทำเรื่องน่าอายแล้ว เขาเห็นเจียงเซี่ยนพยายามช่วยชดเชยให้บิดาของเขามาก ก็รู้สึกซาบซึ้งและดีใจ แล้วชิงยิ้มและเอ่ยก่อนหลี่ฉางชิงว่า “ช่วงนี้ก็ไม่ต้องพิถีพิถันเรื่องพวกนั้นแล้วเช่นกัน ฮูหยินส่งคนไปเร่งน้องเล็กสักหน่อยแล้วกัน ส่วนพวกหลี่จี้…ก็มากินข้าวเป็นเพื่อนท่านพ่อด้วยกันเถอะ นานๆ ทีจะอยู่กันทั้งครอบครัว อีกสองวันข้าต้องไปลาดตระเวนและป้องกันที่ค่ายทหาร ถึงเวลานั้นเจ้าก็ต้องกินข้าวคนเดียวแล้ว”
ประโยคสุดท้ายนั้นเขาเอ่ยให้เจียงเซี่ยนฟัง
เจียงเซี่ยนรู้ว่าฮูหยินเหอเปลี่ยนความคิดไม่ค่อยได้ แต่นางไม่อยากให้หลี่ฉางชิงเสียหน้ามากกว่า จึงร่วมมือกับหลี่เชียน โดยเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องงานสำคัญ ในบ้านยังมีฮูหยินกับน้องเล็กอยู่เป็นเพื่อน ท่านไม่ต้องกังวล!”
———————————–
