ไว้ ครั้งหน้าก็ให้พวกเขาทำอีก หากรู้สึกว่าไม่อร่อยก็บอกคนครัวสักคำ ต่อไปก็เอาอาหารนั้นออกจากรายการอาหาร…”
เช่นนั้นรสชาติอาหารของตระกูลหลี่ก็จะทำตามความชอบของนางหมดไม่ใช่หรือ?
จะทำแบบนั้นได้อย่างไร?
นางเติบโตในวังตั้งแต่เด็ก และรับประทานอาหารร่วมกับไทฮองไทเฮา จึงติดนิสัยที่ต้องการแค่บำรุงร่างกายไม่ต้องการรสชาติแล้ว ขอเพียงเป็นผลดีต่อร่างกาย ไม่ว่าจะต้มน้ำหรือผสมเกลือ นางก็กินลงไปได้ทั้งนั้น จึงสูญเสียการแสวงหารสชาติไปตั้งนานแล้ว
และสาเหตุที่พวกอาหารจานเด็ดที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานสามารถทำให้ทุกคนชื่นชมได้ ก็ยังเป็นเพราะมีรสชาติดีมากด้วย
อาหารของตระกูลหลี่ล้วนเป็นความชอบของนาง จะทำอาหารที่ทำให้คนชื่นชมออกมาได้อย่างไร
นี่ไม่สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของตระกูลขุนนางเป็นอย่างมาก
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อาหารที่ทุกคนชอบต่างไม่เหมือนกัน จะทำตามรสชาติของข้าได้อย่างไร? ยิ่งกว่านั้นข้าเติบโตในวังตั้งแต่เด็ก มีเพียงรสชาติเดียว ข้ารู้สึกว่าอร่อย คนอื่นอาจจะไม่ชอบก็ได้ ฮูหยินให้ข้าค่อยๆ ลองกินอาหารที่ถนัดที่สุดของคนครัวรอบหนึ่ง ถึงข้าจะคิดว่าดีมาก ก็ไม่จำเป็นต้องไปเพิ่มหรือลดรายการอาหารตามรสชาติของข้า”
ฮูหยินเหอดูเหมือนแปลกใจกับข้อแก้ต่างของนางมาก จึงมองนางนานมาก ถึงจะเอ่ยว่า “มิน่าเล่าใต้เท้าถึงให้ข้าเชื่อฟังท่านหญิงทุกอย่าง ท่านหญิงสมกับที่ออกมาจากในวัง แม้จะอายุยังน้อย ทว่าทำอะไรเชื่อถือได้
