“ไม่ใช่!” หลี่เชียนรีบเอ่ย “ข้าคิดว่าข้าประสบการณ์ยังน้อย เรื่องบางเรื่องที่ทำเองได้ก็จะพยายามทำเอง ตอนที่ทำไม่สำเร็จหรือทำไม่ได้ค่อยขอให้ท่านลุงกับท่านพี่ช่วยก็ไม่สายเช่นกัน”
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แลดูไม่ต่ำต้อยและไม่เย่อหยิ่ง
สีหน้าของเจียงลวี่คลายความโกรธลงเล็กน้อย
แต่นัยน์ตาของเจียงหานกลับฉายแววชื่นชม
ทั้งสองคนก็คุยเรื่องนี้กันอีกนานมาก
เจียงลวี่คิดว่าสุดท้ายอย่าให้เรื่องนี้ไปถึงในราชสำนักจะดีกว่า “…แบบนี้เจ้าก็สามารถแข่งกันว่าใครเก่งกว่ากันกับตระกูลเซ่าได้อย่างไร้ความกังวลแล้ว”
ทว่าหลี่เชียนกลับคิดว่าตระกูลเจียงอย่าแทรกแซงเรื่องนี้จะดีที่สุด ทำเป็นไม่รู้เรื่องถึงจะถูก “…ความลับไม่มีในโลก หากเรื่องแดงว่า ตระกูลเจียงเคยแทรกแซงเรื่องทางตะวันตกเฉียงเหนือ จะต้องนำมาซึ่งความเกรงกลัวของฝ่าบาทอย่างแน่นอน ข้าคิดว่าตระกูลเจียงอย่าแทรกแซงเรื่องนี้จะดีที่สุด”
“เจ้าไม่กลัวเซ่ารุ่ย แล้วตระกูลเจียงของพวกเราจะกลัวเซ่ารุ่ยอย่างนั้นหรือ?” เจียงลวี่ยืนกรานความคิดเห็นของตนเอง และเอ่ยว่า “หลังจากเจ้ากลับไป เขาจะต้องส่งคนมาถามเจ้าอย่างแน่นอนว่าเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าบอกเขาว่าข้าไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวก็พอแล้ว หากเขาถามอีก เจ้าก็บอกที่อยู่ของข้ากับเขา…เมื่อวานท่านพ่อออกเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว ท่านแม่ยังรอข้าอยู่ที่ต้าถง พรุ่งนี้ข้าก็ต้องรีบไปต้าถงแต่เช้า แล้วจะอยู่ที่ต้าถงหนึ่งวัน และกลับเมืองหลวง หาก
