เอ่ยว่า “พรุ่งนี้ข้าจะไปส่งท่านพี่ออกเดินทางแต่เช้า”
“แน่นอน” หลี่เชียนยิ้มพลางจัดผมอันยุ่งเหยิงที่ตกลงมาข้างแก้มนางไปไว้หลังหูของนาง แล้วเอ่ยว่า “พรุ่งนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า
ตอนที่พวกเขาถึงบ้าน เพิงสำหรับงานเลี้ยงที่อยู่ในบ้านถอนออกไปแล้ว เตาก็ปิดแล้วเช่นกัน ในลานบ้านเก็บกวาดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน หากไม่ใช่ว่ายังเห็นตัวอักษรมงคลสีแดงเข้ม กระดาษตกแต่งหน้าต่างที่แฝงความหมายว่ามงคล และกลอนคู่ติดอยู่บนประตูและลูกกรงหน้าต่างทั่วทุกที่ ก็ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเมื่อวานในบ้านยังจัดงานแต่งงานด้วย
พวกเขากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เรือน และมาคารวะหลี่ฉางชิงที่ห้องหลักของเรือนตะวันออก
ทว่าหลี่ฉางชิงกลับอยู่ในห้องเล็กหน้าห้องหลัก เหล่าแม่บ้านที่มีหน้ามีตาในบ้านยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเคารพนบนอบ ในขณะที่เขากำลังตำหนิอะไรบางอย่าง
พอเห็นเจียงเซี่ยนกับหลี่เชียนกลับมา เขาตกใจมาก จึงไม่มีเวลาไปสั่งสอนพวกหญิงรับใช้แล้วเช่นกัน สายตาเหลือบมองกลับไปกลับมาระหว่างพวกเขาสองคน และรีบถามว่า “ทำไมพวกเจ้าถึงกลับมาเร็วขนาดนี้?”
ตามประเพณีแล้ว วันที่กลับไปเยี่ยมญาติที่บ้านฝ่ายหญิงนั้นหากพ่อตาแม่ยายยิ่งพอใจลูกเขยคนใหม่ก็จะยิ่งรั้งไว้ดึก นี่เพิ่งจะเลยเที่ยง หลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนก็กลับมาแล้ว…หรือว่าหลี่เชียนพูดจาล่วงเกินเจียงลวี่อย่างนั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้!
เขารู้จักลูกชายของ
