หยวน ยังตั้งใจซื้อเรือนหลังหนึ่งที่ต้าถงโดยเฉพาะ เจ้ายังมีอะไรให้ร้องอีก? เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว อีกสักพักไว้ในเมืองหลวงสงบลงแล้ว ข้าจะส่งคนมารับเจ้ากับน้องเขยกลับไปอยู่เมืองหลวง เจ้าก็อย่าร้องไห้ไม่จบไม่สิ้นอยู่ตรงนี้เลย”
น้ำเสียงที่แฝงความรังเกียจเล็กน้อยของเขาทำให้เจียงเซี่ยนเจ็บปวดมาก
นางได้ยินแล้วก็โกรธจัด ยังร้องออกที่ไหนกัน จึงเอ่ยกับเจียงลวี่ทันทีว่า “ทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียว แถมยังรังเกียจที่ข้าร้องไห้ไม่จบไม่สิ้น ข้าโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยถูกใครเมินแบบนี้มาก่อนเลย!” นางพูดไปก็ดึงหลี่เชียน “พวกเราไปเถอะ ท่านไม่ต้องส่ง”
หลี่เชียนรีบเอ่ยว่า “ใจเย็นๆ!”
ทว่าจนกระทั่งเจียงเซี่ยนออกจากประตูฉุยฮวาแล้ว เจียงลวี่ก็ไม่ปลอบใจนางแม้แต่นิดเดียว แถมยังโบกมือให้นาง “รีบกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาส่งแล้วเช่นกัน ข้าจะได้ไม่รอเจ้าจนเสียฤกษ์”
“ข้าไม่รู้ว่าท่านออกเดินทางยังดูปฏิทินหวงลี่ด้วย” เจียงเซี่ยนประชดเจียงลวี่ และขึ้นรถม้าอย่างโมโห แล้วเร่งให้รถม้ากลับจวนสกุลหลี่
ทว่าพอรถม้าแล่นออกจากเรือน นางกลับอดไม่ได้ที่จะเลิกม่านขึ้นและหันกลับไปมอง
เจียงลวี่ยังคงยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหงาหงอย เหมือนมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็ง
พี่ใหญ่ กลัวที่จะบอกลานาง จึงไล่นางไปก่อนเสียเลยใช่หรือไม่?
เจียงเซี่ยนรู้สึกเศร้าเป็นอย่างมาก
หลี่เชียนกอดและปลอบนางอยู่นานมาก จิตใจของนางถึงจะค่อยๆ สงบลง และ
