ซี่ยน และคารวะ
เจียงลวี่อายุเท่าหลี่เชียนจึงไม่เป็นไร ทว่าเจียงหานอายุน้อยกว่าหลี่เชียน หลี่เชียนปฏิบัติกับเขาอย่างมีมารยาทแบบนี้ เขาค่อนข้างอึดอัด จึงยิ้มอย่างลำบากใจและคารวะหลี่เชียนตอบ
ทุกคนไปที่ห้องโถงใหญ่
หลังจากเจียงลวี่กับเจียงหานซึ่งเป็นพี่ชายของภรรยาต่างมอบอั่งเปาที่ใหญ่มากให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้ว เจียงเซี่ยนก็ไปคุยกับฮูหยินฉีที่เรือนด้านใน ฮูหยินฉีกลับไปจะได้แจ้งฮูหยินฝาง ฮูหยินฝางกลับเมืองหลวงก็จะได้ตอบไทฮองไทเฮา ส่วนหลี่เชียนไปคุยกับเจียงลวี่และเจียงหานในห้องหนังสือ ไว้รับประทานอาหารเย็นแล้ว สามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานก็กลับบ้านได้ งานแต่งงานก็จบไปช่วงหนึ่งอย่างเป็นทางการเช่นกัน
เจียงเซี่ยนกับหลี่เชียนแยกกันทำงาน
ฮูหยินฉีกำลังรอเจียงเซี่ยนอยู่อย่างกระวนกระวายใจเล็กน้อย
คืนวันแต่งงาน หลี่เชียนค้างคืนในห้องหอ
ฮูหยินฉีกังวลเล็กน้อยว่าเด็กสองคนจะทำอะไรโง่ๆ
ตอนที่เจอเจียงเซี่ยน นางดึงเจียงเซี่ยนมามองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอยู่ครู่ใหญ่ เห็นเจียงเซี่ยนสีหน้าแดงเลือดฝาด หน้าตามีชีวิตชีวา ถึงจะวางใจครึ่งหนึ่ง แล้วรับนางมาอยู่ข้างกายและถามถึงคืนวันแต่งงานอย่างละเอียด
เจียงเซี่ยนรู้ว่าพวกนางกำลังกังวลอะไร จึงเล่าเหตุการณ์ในคืนวันแต่งงานของทั้งสองคนให้ฮูหยินฉีฟังอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา แน่นอนว่า สำหรับพวกเรื่องที่หลี่เชียนหยอกล้อนางนั้น ต่อให้นางคิดก็ไม่มีหน้าพูดออกมาอยู่ดี
ฮูหยินฉีถึงโล่งอก
