ก่อนนอนหลี่เชียนหยอกเล่นกับเจียงเซี่ยนพักหนึ่ง เขาอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ตอนหลังเห็นเจียงเซี่ยนหน้าตาหดหู่เล็กน้อย เขาถึงทำหน้าขรึม แล้วดูแลให้เจียงเซี่ยนนอนลง และหลังจากเจียงเซี่ยนนอนลงแล้วก็ยังไม่ปฏิเสธเขา ปล่อยให้แขนของเขาวางอยู่บนเอวของนาง และหลับตาลง
ในจมูกและในใจของเขามีแต่กลิ่นหอมที่เจือต้นสนและต้นไป่เล็กน้อยจากตัวเจียงเซี่ยน
ทว่ากลิ่นหอมที่เย็นยะเยือกขนาดนั้น กลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่น และหลับไปอย่างรวดเร็ว
อาจจะเป็นเพราะต่อให้หลับไปแล้ว เขาก็ยังคิดอยู่ในใจตลอดเวลาว่าเจียงเซี่ยนหลับไปหรือยังกันแน่ ดังนั้นพอเจียงเซี่ยนขยับ เขาจึงตื่นทันที ตอนที่เจียงเซี่ยนเขย่าไหล่ของเขา เขาก็ลืมตาและลุกขึ้นมานั่งแล้ว และเอ่ยอย่างสมองปลอดโปร่งว่า “เป็นอะไรไป? หิวน้ำและอยากดื่มน้ำหรือ? หรือว่าหิว?”
เขารู้ว่าวันนี้นางพูดคุยกับคนอื่นอยู่ตลอดเวลา คงจะไม่ค่อยได้นั่งลงกินอาหารดีๆ
เจียงเซี่ยนส่ายหน้า อยากลองถามเขาว่า แม่ทัพที่กล้าหาญอย่างอวิ๋นหลิน ทำไมเขาถึงได้จัดให้อวิ๋นหลินอยู่ที่ด่านจวีหย่ง แถมให้อยู่ถึงห้าปี เขาไม่กลัวอวิ๋นหลินไม่พอใจ? ไม่กลัวอวิ๋นหลินไม่ยอม? ไม่กลัว…นางสงสัยว่าอวิ๋นหลินมาจับตาดูนาง…
ทว่าตอนที่นางมองดวงตาที่เหมือนดำสนิทและสดใสของหลี่เชียน แล้วมองใบหน้าที่แลดูจริงจังเล็กน้อยเพราะเป็นห่วงมากเกินไปของเขา จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าน่าขำเล็กน้อย
เรื่องบางเรื่องเป็นเพียงความทรงจำของนาง
หลี่เชีย
