ลุก
ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนแบบที่จะนอนหลับยากมากหลังจากตื่นขึ้นมากลางคันหรือเปล่า
มีช่วงหนึ่งนางก็เป็นแบบนั้น
จะมองท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้นตลอดถึงจะฝืนหลับตานอนสักครู่ได้
ทว่าอีกไม่กี่ชั่วยามพวกเขาก็ต้องกลับไปเยี่ยมญาติที่บ้านฝ่ายหญิงแล้ว ท่านพี่พยายามจับผิดหลี่เชียนมาตลอด ตอนที่หลี่เชียนไปพบท่านพี่ก็ต้องทำจิตใจให้สดชื่นอย่างเต็มที่แน่นอน…
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นพิงหัวเตียง และยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้าอยากคุยเรื่องอะไรกับข้าหรือ?”
หลี่เชียนหันไปหยิบเสื้อสองชั้นที่นางพาดไว้ที่ขอบเตียงมาคลุมให้นาง และพิงหัวเตียงเคียงข้างนาง แล้วถึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ไม่มีอะไรเช่นกัน แค่เห็นเจ้านอนไม่หลับ เลยคุยเป็นเพื่อนเจ้า”
เจียงเซี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย
หลี่เชียนรู้ได้อย่างไรว่านางนอนไม่หลับ?
นางหายใจติดขัดเล็กน้อย
เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
ทุกครั้งที่นางอารมณ์ไม่ดี คนอื่นดูไม่ออก เขาก็สังเกตเห็นหมด
พวกคนที่รับใช้นางอยู่ด้วยกันมานานแล้ว จะรู้สึกได้ก็ไม่แปลก แต่ชาติก่อนนางกับหลี่เชียนปีหนึ่งก็เจอกันไม่กี่ครั้ง ยิ่งกว่านั้นเรื่องที่เกี่ยวกับนางล้วนเป็นเรื่องใหญ่ในวังมาตลอด คนธรรมดาไม่อนุญาตให้แอบดูอย่างเด็ดขาด ต่อให้เขาตั้งใจ ก็ไม่มีทางที่จะสืบได้ละเอียดแบบนั้นเช่นกัน
มีครั้งหนึ่งนางถามเมิ่งฟางหลิงว่า รู้ได้อย่างไรว่านางอารมณ์ไม่ดี
เมิ่งฟางหลิงยิ้มและบอกนางว่า หากท่านใส่ใจคนๆ หนึ่งอยู่ตลอดเวลา ก็จะรู้สึกถึงทุกกา
