ื่องที่ทำให้คนเหนื่อยที่สุดแล้ว ตอนนั้นข้าแทบอยากจะข้ามวันนี้ไปให้ได้ ท่านรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ! หากคุณชายใหญ่ส่งคนมาถาม ข้าจะบอกเขาเอง”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางขอบคุณ และออกจากโถงบุปผาโดยมีพวกชีกูล้อมอย่างแน่นหนา
เพียงแต่นางเพิ่งจะออกจากโถงบุปผา ก็ได้ยินฮูหยินเหอเอ่ยกับเกาเมี่ยวหรงเสียงอ่อนโยนว่า “วันนี้เจ้าก็กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยเช่นกันเถอะ! คุณชายใหญ่แต่งงาน ข้าก็เป็นคนไม่ได้เรื่อง จึงต้องให้เจ้าช่วยคุมด้วย ข้ารู้สึกขอบคุณมาก ตอนนี้เหลือเพียงแค่งานตรวจนับของแล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้าต่อแล้ว หากทำให้เจ้าเหนื่อย ข้าจะสบายใจได้อย่างไร!”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ!” เกาเมี่ยวหรงยิ้มพลางปลอบใจฮูหยินเหอ “เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย ข้าไม่เหนื่อย แต่ฮูหยิน…ข้าว่าหลายวันนี้ท่านมีเรื่องหนักใจมากมาย ใต้เท้าหลี่ทำอะไรให้ท่านไม่พอใจอีกหรือเปล่า? ท่านดูสิ ท่านมีรอยคล้ำใต้ตาแล้ว!”
“จริงหรือ?” ฮูหยินเหอพูดไปก็แทบอยากจะหากระจกมาส่องสักบาน
เกาเมี่ยวหรงก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ไว้ผ่านช่วงนี้ไปแล้ว ข้าค่อยปรุงขี้ผึ้งหอมอันใหม่ให้ท่าน รับรองว่ารอยคล้ำใต้ตาของท่านจะหมดไปทันที”
“เช่นนั้นก็ดีมาก!” ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างดีใจ ทันใดนั้นก็ถอนหายใจและเอ่ยว่า “เจ้าเฉลียดฉลาดและเพียบพร้อมไปด้วยคุณธรรมอันดีงามแบบนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกชายของตระกูลไหนจะมีวาสนาได้แต่งงานกับเจ้า!”
“ฮูหยินล้อข้าเล่นอีกแล้ว
