” เกาเมี่ยวหรงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเพียบพร้อมไปด้วยคุณธรรมอันดีงามที่ไหนกัน? ท่านอยู่กับข้ามานานแล้ว จึงเข้าข้างข้าเท่านั้นเอง…”
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย และไปจากโถงบุฝผา
เจียงลวี่ส่งคนมาแล้ว “พรุ่งนี้กลางยามเฉิน[1]กลับไปเยี่ยมญาติที่บ้านฝ่ายหญิง ซื่อจื่อให้ท่านหญิงอย่าลืมขอรับ”
“ข้ารู้แล้ว!” เจียงเซี่ยนยิ้มและให้คนตกรางวัลให้เด็กรับใช้เป็นเศษเงินสองสามตำลึง
เวลานี้หลี่เชียนกลับมาแล้ว
เขาเลิกคิ้ว หน้าตามีชีวิตชีวา สีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ
เจียงเซี่ยนใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก
แค่รู้สึกว่าแบบนี้หลี่เชียนหล่อมาก…
หลี่เชียนตะโกนเรียก “เจียหนาน” พลางเอ่ยว่า “ข้ากลับมาแล้ว…”
เจียงเซี่ยนหัวเราะเบาๆ และเอ่ยว่า “เจอเรื่องอะไรดีหรือ? ข้าเห็นเจ้าจะไม่เห็นใครอยู่ในสายตาแล้ว! ข้านั่งอยู่ตรงนี้ เจ้าก็มองไม่เห็น!”
“ข้าไม่ได้มองไม่เห็น!” หลี่เชียนหัวเราะ เผยให้เห็นฟันขาวทั้งปาก ยิ่งแลดูท่าทางองอาจห้าวหาญ “ข้ากลับมาแล้ว ก็ต้องทักทายเจ้าหน่อยไม่ใช่หรือ?”
“มีใครทักทายอย่างเจ้าหรือ?” เจียงเซี่ยนไม่เชื่อสักนิด
———————————–
[1] ยามเฉิน = ช่วงเวลา 07.00-08.59 น. ดังนั้นกลางยามเฉิน = 08.00 น.
