บทที่ 271 หลีกมิได้
“นี่มันสถานที่บัดซบอะไรกัน บัดซบจริงๆ! บัดซบที่สุด!”
ยามนี้ยามนั้น ในใจของลวี่หยางหลงเหลือเพียงถ้อยคำเช่นนี้ประโยคเดียว หากจะกล่าวโดยสัตย์จริง ในเสี้ยวพริบตาที่ผ่านไป เขาเกือบจะระเบิดตนเอง เปิดใช้คัมภีร์ร้อยชาติเสียแล้ว
“เป็นอั้งเซียวแน่ชัด!”
“แม้ข้าจะใช้ร่างจำแลง แต่หาได้แยกจิตสำนึกออกไม่ ยังอาศัยจิตเดิมเข้าควบคุม ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าถูกนำมาใช้เป็นสื่อกลางเพื่อแทรกแซงตัวตนจริงของข้า!”
ใบหน้าของลวี่หยางฉายความขมขื่น เขาเลือกที่จะไม่แยกจิตสำนึกเพื่อลงร่างจำแลง ทั้งนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างจำแลงเกิดตัวตนของตนเองขึ้นมา แล้วหันกลับมาทรยศตัวจริง ดังนั้นจึงใช้จิตแท้เข้าควบคุมโดยตรง กลับกลายเป็นว่าไร้การป้องกัน จนถูกรุกล้ำจากแดนไกลโดยเจินจวิน
แถมยิ่งฟื้นสติขึ้นมากลับยิ่งน่าสะพรึง!
เรื่องราวก่อนหน้า ประหนึ่งอยู่ในฝัน การตัดสินใจทุกอย่าง คำพูดทุกประโยค ล้วนเหมือนถูกหมอกควันปกคลุม ถึงขั้นลวี่หยางยังไม่กล้าระลึกความจำเหล่านั้น
“ข้าเสียสติไปแล้วจริงๆ!”
“ขนาดคิดว่ามาครานี้ถึงโพ้นทะเล ขอเพียงได้ตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์กับพิภพลี้ลับ แปรพลังจนถึงวางรากฐานกลางขั้นสมบูรณ์ แม้แต่เจินเหรินใหญ่ ข้าก็สู้ได้…?”
นั่นข้าหรือ!?
“ไม่ต้องพูดถึงว่าสู้ได้ไม่ได้ ต่อให้สู้ได้ แล้วข้าจะสู้ไปทำไม? หากข้ามีพลังเทียบเท่าเจินเหรินใหญ่ ข้าเอาไปรังแกพวกวางรากฐานขั้นต้นขั้นกลางไม่ง่ายกว่าหรือ?”
ยิ่งคิ
