บทที่ 270 ตื่นตะลึง
วาจาของซั่วฮ่วนยังไม่ทันขาดเสียง ก็เห็นว่าภายในเตาหัวใจทะเลเพลิงใต้พิภพ พลันมีแสงเหาะสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมา ร่วงลงเบื้องหน้าทั้งสอง แล้วจึงปรากฏร่างบุรุษผู้หนึ่ง
ชายผู้นั้นรูปงามสง่า แม้จะยังหนุ่มแต่กลับมีเส้นผมสีขาวแซมข้างขมับ
อิริยาบถไร้ร่องรอยของความหรูหราในอดีต กลับแฝงไว้ด้วยความสุขุมเยือกเย็น ครั้นปรากฏกาย ก็โค้งคารวะซั่วฮ่วนอย่างนอบน้อมทันที
“ซั่วฮ่วนเจินเหริน ยังมีเจินเหรินอีกคนอยู่ด้วยหรือ!?”
เขาเหลือบตามองลวี่หยางซึ่งยืนอยู่ข้างซั่วฮ่วน พลันชะงักงันไป ก่อนที่ดวงตาจะฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็หัวเราะร่า “ที่แท้คือศิษย์น้องจงหมิงนี่เอง!”
พูดจบก็ยกมือขึ้นตบไหล่ของจงหมิงเบาๆ
หากแต่เพียงกิริยาง่ายๆ เช่นนั้น ก็ทำเอาจงหมิงแทบสิ้นสติ เผชิญหน้ากับลวี่หยางด้วยสีหน้าสยดสยองดุจเห็นผี
เจ้าคือผู้ใดกัน?
รีบออกมาจากร่างพี่ใหญ่หยวนถูเดี๋ยวนี้เลย!
ทางฝั่งซั่วฮ่วน เมื่อเห็นปฏิกิริยานั้นก็หัวเราะตาม “จงหมิงเป็นคนที่เจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวินฝากไว้ให้ข้า เพื่อสะดวกต่อการติดต่อเมื่อจำเป็น”
คำพูดเรียบง่ายนี้ กลับทำเอาจงหมิงตะลึงหนักยิ่งกว่าเดิม เขาเหลือบตามองซั่วฮ่วนด้วยความงุนงง…ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งเตือนข้านักหนา ไม่ให้เผยเรื่องเจินจวิน ยังจงใจขังข้าไว้ที่นี่ ไม่ให้วิ่งพล่าน แล้วนี่อะไร อยู่ๆ ก็พูดออกมาง่ายดายขนาดนี้!?
หรือว่า
