บทที่ 269 มิได้เป็นไปตามใจ
โพ้นทะเล ดินแดนฝึกตนปี้หยาง
เมื่อแสงทะยานเร้นสายหนึ่งแหวกม่านฟ้าทะเล ทะลวงผ่านกลุ่มเมฆสายฟ้าที่ห่อหุ้มชายแดนของทะเลแห่งนี้ไปในพริบตา ทุกสรรพสิ่งก็พลันเงียบงัน เผยร่างสูงสง่าผู้หนึ่งยืนสงบนิ่ง มือไพล่หลัง ผ้าอาภรณ์พลิ้วไหวราวจะปลิดปลิว
“นับว่าย้อนคืนสู่ที่เดิมอีกครา…”
ลวี่หยางทอดสายตากวาดมองโดยรอบ
ครั้งก่อนที่เขาเหยียบย่างโพ้นทะเล สร้างความปั่นป่วนใหญ่โตเพียงใด
การศึกครั้งนั้นทำให้ดินแดนฝึกตนปี้หยางแทบสิ้นสูญ ไม่เหลือสักเสี้ยวความรุ่งเรือง
ทว่า…สิ่งที่น่าขันก็คือ เมื่อพันธนาการแห่งพันธมิตรเซียนหมดสิ้นลง โครงสร้างแห่งรากวิญญาณก็พังทลายตาม แต่โลกนี้กลับเบ่งบานงอกงามขึ้นอย่างช้าๆ แม้จะยังไม่มีผู้ใดฝ่าทะลุถึงขั้นวางรากฐาน ทว่า…หากปล่อยเวลาไปอีกสักร้อยปี ก็มิอาจกล่าวได้แน่ชัดว่าอาจฟื้นกลับไปถึงจุดสูงสุดในอดีตไม่ได้ ลวี่หยางเพ่งดูโดยรอบ แล้วคำนวณด้วยปลายนิ้ว
แม้ครั้งนี้เขาจะใช้ ร่างแท้ ออกทะเล ทว่าเขาก็มิได้คิดจะมุ่งหน้าไปยังภูเขาเทพหยวนฉือทันที หากแต่ตั้งใจจะ เสริมสร้างพลังให้มั่นคงที่สุด ก่อน
‘แท้จริงแล้ว ข้าควรรีบเร่งไปเดี๋ยวนี้’
‘ภูเขาเทพหยวนฉือเกี่ยวข้องกับวิถีแห่งเต๋าของข้า หากข้าชักช้า แล้วถูกสำนักสี่สมุทรคว้าไปเสียก่อน ต่อให้ข้าคิดจะแย่งคืนกลับ ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว’
‘…ไม่ ไม่ถูก’
‘ไม่ว่าจะอย่างไร การเสริมพลังมิใช่สิ่งผิด ร่างแท้ของข้าออกทะเลครานี้คือการเส
