บทที่ 268 ภูเขาเทพหยวนฉือ โชคดีและเคราะห์ร้ายคู่กัน
การแสวงหาตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์กับพิภพลี้ลับนั้น เป็นส่วนที่ลึกล้ำที่สุดในการฝึกฝนเพื่อก้าวข้ามขอบเขตของผู้วางรากฐานระดับเจินเหริน หนึ่งเพราะเกี่ยวพันกับโชควาสนา อีกหนึ่งเพราะเป็นการทดสอบความลุ่มลึกในวิถีแห่งเต๋าของผู้ฝึก
มีเจินเหรินจำนวนไม่น้อย แม้โชควาสนาจะมาเยือนแล้ว หากวิถีแห่งเต๋ายังตื้นเขิน ไม่เข้าใจหลักแห่งเหตุและผลอย่างลึกซึ้ง ก็ได้แต่เดินตามโชควาสนาไปด้วยลางสังหรณ์ ท้ายที่สุดกลับทำพังพินาศ มิได้สิ่งที่หวังไว้ แถมยังสูญเสียโชควาสนาไปเปล่าๆ ฟ้าผู้ประทานกลับไม่ยอมให้ พาลนำหายนะมาเยือน
หากเป็นผู้ที่วิถีแห่งเต๋าลุ่มลึกก็ไม่เป็นเช่นนั้น
เจินเหรินผู้มีเต๋าลึกซึ้ง สามารถอาศัยโชควาสนาเป็นแนวทาง ย้อนรอยเหตุผลของสรรพสิ่ง คำนวณหาวิถีที่จะได้มาซึ่งตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์หรือพิภพลี้ลับได้อย่างแจ่มชัด ย่อมไม่ออกนอกลู่ทาง
ลวี่หยางในยามนี้ วิถีแห่งเต๋าย่อมยังไม่เพียงพอ
ถึงอย่างไรหนทางของเขาก็อาศัยโอสถเติมเต็ม แม้ว่าแตะถึงขอบเขตที่ควรแล้ว ทว่ายังห่างไกลจากคำว่าโดดเด่น กลยุทธ์ย้อนรอยสวรรค์ก็ยังไม่แหลมคมพอ
“ยังดีที่ข้ายังมีศาสตราวิเศษตรวจฟ้าอยู่”
เขาเบิกตาเนตรเวทระหว่างคิ้วออก แสงไฟปิ่งจากศาสตราวิเศษตรวจฟ้าสาดตกลงมา ฉายให้ทั่วทั้งหกทิศ แสดงเส้นสายเหตุและผลที่เมื่อครู่ยังพร่ามัว ให้ปรากฏชัดในบัดดล
สมบัติวิเศษแห่งชะตาฟ้าชิ้นนี้ มีคุณแก่ลวี่หยาง
