บทที่ 267 ความอัศจรรย์แห่งกายธรรม โอกาสอยู่ในโพ้นทะเล
ทะเลเมฆเชื่อมฟ้า หน้าผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์
ในขณะที่แสงเรืองรองเจิดจ้าระเบิดออก ลวี่หยางเพิ่งก้าวออกจากตำหนักเชื่อมสวรรค์ ก็พลันรู้สึกได้ถึงพลังจิตอันแรงกล้าหลายสายพุ่งตรงมาตกอยู่บนตน
“หยวนถู เมี่ยวอินเล่า?”
มีเจินเหรินผู้หนึ่งเอ่ยถาม ลวี่หยางแสดงสีหน้าโศกเศร้าในทันใด “พวกเราเจอเหตุร้าย โลกทับซ้อนอันตรายยิ่ง ฮูหยินสิ้นชีพอย่างกระทันหัน ศิษย์ช่วยไว้ไม่ทัน”
“โอ้!”
พลังจิตเหล่านั้นก็สลายไปทันที เห็นได้ชัดว่าผู้คนเหล่านี้ล้วนเป็นเครือข่ายอุปถัมภ์ที่เมี่ยวอินสั่งสมไว้ในอดีต ทว่าในยามนี้กลับไม่มีผู้ใดคิดจะไล่ตามสอบสวนสาเหตุการตายของนางแม้สักคนเดียว
ลวี่หยางเห็นแล้วก็หาได้แปลกใจ ไม่มีผู้ใดใส่ใจคนตาย โดยเฉพาะเมื่อตัวเขาเองกลับมาจากโลกทับซ้อนโดยสวัสดิภาพ แถมยังไร้ซึ่งวี่แววฟ้าลงทัณฑ์ บ่งชี้ว่าเขาได้รับผลลัพธ์งามงดจนถึงขนาดแม้แต่สวรรค์ยังไม่อาจกล่าวโทษ
‘คนไป ชาก็จืด ไม่พ้นคำนี้เลยจริงๆ’
ลวี่หยางส่ายศีรษะเบาๆ เจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ช่างเย็นชาเหลือเกิน ไม่มีแม้แต่ความคิดรำลึกถึงไมตรีเก่า ต่างกับตนที่จดจำเรื่องราวในอดีตหลายชาติภพได้แจ่มชัดอยู่ตลอด
‘พูดถึงแล้ว พี่จ้าวยังติดคะแนนบุญข้าอยู่หลายชาติ ยังไม่คืนเลยนะ’
น่าเสียดาย คนก็ตายไปเสียแล้ว
ชาติหน้าค่อยไปทวงก็แล้วกัน
ขณะครุ่นคิด ลวี่หยางก็บังคับแสงเหาะกลับสู่ภูเขาหลัวเฟิง มุ่งสู่ห้องปิดด่
