อย่างหาใดเปรียบ แม้มิใช่ศาสตราต่อสู้ แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า ลวี่หยางสามารถรอดพ้นภัยใหญ่ ก็ล้วนได้อานิสงส์จากวิชาพินิจโชควาสนาของมัน หากไร้มันเสีย แม้เพียงอรหันต์ฝูหลง ก็อาจทำให้เขาต้องสูญเสียยิ่งใหญ่ยิ่งกว่านั้น ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า
ไม่นาน ลวี่หยางก็เผยสีหน้าแจ่มกระจ่าง
“ที่แท้ โชควาสนาในครานี้ คือภูเขาลูกหนึ่งที่กลายจากตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์กับพิภพลี้ลับ มีนามว่า ภูเขาเทพหยวนฉือ!”
“พอดีตั้งอยู่ใกล้อาณาเขตของสำนักสี่สมุทร”
“เพียงแค่ข้าหามันพบ แล้วแปรรูปมันให้สำเร็จก็พอ”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็แบฝ่ามือขึ้น แผ่นราชโองการแท้จารอักขระทองแห่งวังจักรพรรดิพลันหมุนวนขึ้นมาเอง บังเกิดภาพคร่าวๆ ของวิชาเทพประจำตนถัดไปให้ปรากฏ
“พลังแยกแม่เหล็ก!”
“ภูเขาเทพหยวนฉือแห่งโพ้นทะเลนี้ ย่อมสอดคล้องกับวิชาเทพบทนี้ ผิดพลาดไม่ได้แน่ ทว่าภูผาลูกนี้ใช่ว่าจะแปรรูปง่ายดาย”
ประหนึ่งเมื่อครั้งที่เขาตามหา “ธาตุดินวู่” เช่นกัน
เมื่อคราวอยู่ในโลกบำเพ็ญเพียรปี้หยาง ธาตุดินวู่ได้กลายเป็นแนวคิดอย่างหนึ่ง หากไม่ใช้วิธีการเฉพาะ ก็ไม่อาจนำมาได้ เช่นเดียวกับครานี้
“ภูผาลูกนี้ ถูกสำนักสี่สมุทรปักใจไว้แต่แรก ราชันมังกรตนหนึ่งถึงกับเอ่ยชัด ว่าจะรอให้มันเจริญถึงที่สุด แล้วจึงแปรรูปเป็นศาสตราวิเศษชั้นยอด หากข้าบุ่มบ่ามเข้าไปชิงมา ย่อมปะทะกับสำนักสี่สมุทรแน่ นี่แหละคือเคราะห์ หากไม่ฝ่ามันออกมา ย่อมหมดหวังจะได้โ
