ับสนุนจากหลี่ฉางชิงอีก มิน่าเล่านางถึงสั่งใครไม่ได้เลย!
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางขานว่า “เจ้าค่ะ”
ในญาติที่ไม่เกินสามรุ่นก็ไม่มีใครที่ลำดับศักดิ์สูงกว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวอีกแล้ว
เจียงเซี่ยนคิดว่าต่อไปก็ควรจะยกน้ำชาให้ลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของหลี่เชียน และมอบของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกให้น้องชาย แต่ใครจะรู้ว่าหลี่ฉางชิงกลับแนะนำเกาฝูอวี้ที่นั่งอยู่ต่ำกว่าเขาให้เจียงเซี่ยน “ท่านนี้คือท่านฝูอวี้ พี่น้องร่วมสาบานของข้า จัดอยู่ในอันดับที่เจ็ด พวกเจ้าเรียกเขาว่านายท่านเจ็ดก็ได้”
ที่แท้คนๆ นี้ก็คือกุนซือของตระกูลหลี่
อาจจะเป็นเพราะในห้องนี้ยังมีชายวัยกลางคนที่ไม่คุ้นหน้าอีกหลายคน ดูท่าทางแล้ว หากไม่ใช่ขุนนาง ก็เป็นพ่อค้าใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นพันธมิตรของตระกูลหลี่หรือพวกคนที่คบหาในวงการขุนนาง เรื่องบางเรื่องคงไม่อาจพูดต่อหน้าคนเหล่านี้ได้กระมัง!
ทว่าการเรียงลำดับแบบนี้ ก็เห็นว่าหลี่ฉางชิงให้ความสำคัญกับเกาฝูอวี้แล้ว
เจียงเซี่ยนยกน้ำชาให้เกาฝูอวี้ตามหลี่เชียน
เพราะเกาฝูอวี้ไม่ใช่คนที่ต้องเตรียมของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกให้ที่ปรากฏอยู่ในรายการของขวัญก่อนหน้านี้ เจียงเซี่ยนไม่ได้เตรียมรองเท้ากับถุงเท้าที่เหมาะสมให้เขา จึงมอบถุงตาข่ายใส่พัดกับถุงใส่แว่นตาให้
เกาฝูอวี้ยิ้มพลางขอบคุณ ของขวัญที่ให้ตอบแทนเป็นสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือที่บรรจุอยู่ในกล่องของขวัญ
เจียงเซี่ยนแค่เห็นก็รู้ว่าเป็นผลิต
