บเร็วหน่อยดีกว่า!
นางครุ่นคิดแล้วก็รีบยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้าสาวควรยกน้ำชาให้ฮูหยินเหอแล้ว!”
ทั้งสองคนคุกเข่าคำนับฮูหยินเหอ เจียงเซี่ยนเห็นหลี่เชียนเรียกฮูหยินเหอว่า “ท่านแม่” ก็เรียกตามเช่นกัน และส่งชาให้
ฮูหยินเหอคารวะตอบพวกเขาครึ่งเดียว และรับถ้วยชาไปด้วยรอยยิ้มฝืนใจเล็กน้อย นางจิบคำเล็กๆ คำหนึ่งเหมือนเป็นสัญลักษณ์ แล้วมอบกำไลทองคำบริสุทธิ์ที่ฝังทับทิมคู่หนึ่งให้เป็นของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรก
เจียงเซี่ยนให้ของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกตอบแทนเหมือนกับหลี่ฉางชิง
ฮูหยินเหอสีหน้าคลายความโกรธลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด อีกฝ่ายเข้ามาดึงนางลุกขึ้นด้วยตนเอง และถามนางอย่างอ่อนโยนและเป็นมิตรสองสามคำประมาณว่า “เพิ่งจะเข้ามาอยู่ในบ้าน พอจะกินได้หรือไม่? นอนได้ไหม? หากรู้สึกไม่สบายตรงไหนอย่าลืมบอกข้า ในบ้านมีคนเยอะขนาดนี้ ก็เพื่อรับใช้คน ไม่ต้องรู้สึกเกรงใจจนไม่กล้าสั่งคน”
เจียงเซี่ยนอยากบอกฮูหยินเหอมากว่า ต่อให้ในใจท่านคิดเช่นนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาต่อหน้าคนมากขนาดนี้เช่นกัน ในบ้านนี้ต้องดำเนินไปตามปกติ หากไม่มีพวกหญิงรับใช้ จะอาศัยเพียงท่านคนเดียวก็ไม่ได้หรอก
การปกครองผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชา ต้องใช้การให้รางวัลกับการลงโทษร่วมกัน ไม่ใช่ว่าจะอาศัยการให้รางวัลเพียงอย่างเดียว แล้วก็ไม่ใช่ว่าจะอาศัยการข่มขู่เพียงอย่างเดียวเช่นกัน…แค่คำพูดของนางก็ล่วงเกินหญิงรับใช้ทั้งจวนสกุลหลี่แล้ว ไม่มีการสน
