ห้ดี จะโทษใครได้?
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสะใภ้ใหม่จะคิดว่าตระกูลหลี่ของพวกเขาไม่มีกฎระเบียบหรือไม่?
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่ฉางชิงก็อดที่จะแอบถอนหายใจไม่ได้
เกาฝูอวี้เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะโบกพัดพับได้ที่ทาสีดำวาดลายสีทองในมือ และยิ้มพลางเอ่ยว่า “ใต้เท้า ท่านหญิงเป็นสตรีของตระกูลเจียง ต่อให้นิสัยดื้อรั้นแค่ไหน ก็ยังเข้าใจหลักการของเรื่องต่างๆ ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้น!”
หลี่ฉางชิงหัวเราะเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้กังวลนี่! เจ้าเห็นว่าข้ากังวลตรงไหนหรือ? ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นพ่อสามีของท่านหญิงเช่นกัน อย่างไรนางก็ไม่เคารพคนเป็นพ่อสามีอย่างข้าไม่ได้กระมัง? เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ได้กังวล ข้าเพียงแค่กำลังคิดว่าอีกเดี๋ยวจะกินอะไรดีเท่านั้น? เดิมทีข้าก็ไม่รู้สึก แต่หลังจากไปฝูเจี้ยนแล้ว จู่ๆ ก็พบว่าซานซีนั้นนอกจากบะหมี่แล้วก็ไม่มีอะไรอร่อย ตอนแรกยังคิดว่าจะให้ห้องครัวเตรียมเนื้อแพะอะไรสักหน่อย แต่อากาศร้อนขนาดนี้ ก็ไม่เหมาะสมเช่นกัน ข้าจึงให้ห้องครัวทำบะหมี่เย็น…”
เขาพูดจ้อ เปิดเผยความประหม่าและความหวาดหวั่นของเขาออกมาอย่างหมดเปลือก
เกาฝูอวี้รู้นิสัยของเขา จึงเพียงแค่ยิ้มและฟัง โดยไม่เอ่ยแทรก รอให้หลี่ฉางชิงพูดสิ่งที่อยากพูดจบแล้ว เขาก็จะสงบลงเช่นกัน
เพียงแต่ครั้งนี้สิ่งที่ทำให้เกาฝูอวี้คาดไม่ถึงคือ หลี่ฉางชิงพูดยาวกว่าปกติ จนเด็กรับใช้วิ่งเข้ามารายงานว่าท่านหญิงกับนายท่านมาแล้ว หลี่ฉางชิง
