ถึงจะหยุดพูดอย่างกระอักกระอ่วน ดึงแขนเสื้ออย่างประหม่าเล็กน้อย ไอสองสามครั้ง แล้วถึงเอ่ยว่า “ให้พวกเขาเข้ามา”
เด็กรับใช้ขานรับและจากไป
ในห้องกลายเปลี่ยนเงียบกริบทันที บรรยากาศอึดอัดและหนักอึ้ง
เกาฝูอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
หลี่เชียนที่สวมเสื้อคลุมลายว่านน้ำสีแดงเข้มพาเจียงเซี่ยนเดินเข้ามา
ผ้าไหมหังเนื้อบางเบาขับให้รูปร่างของเขาผอมสูงมาก หน้าตาเจือรอยยิ้ม ท่าทางฮึกเหิม บุคลิกสง่าผ่าเผย ช่างมีชีวิตชีวาและหล่อเหลาจริงๆ ทำให้หลี่ฉางชิงเห็นแล้วรอยยิ้มก็ไหลออกมาจากในดวงตา
ส่วนเจียงเซี่ยนที่ตามอยู่ข้างหลังเขานั้นสูงแค่ไหล่ของหลี่เชียน แลดูอรชรอ้อนแอ้นเล็กน้อย แต่กลับดวงตากลมโตและงดงาม จมูกโด่ง ปากแดง จอนผมสีดำ ผิวขาวเกลี้ยงเกลาเหมือนหิมะแรก อ่อนช้อยและน่ารักเหมือนเด็ก แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นเด็กที่ไม่เคยได้รับลำบากมาก่อนและถูกประคบประหงมจนโต
ยืนอยู่กับลูกชายของเขาเหมาะสมกันที่สุดแล้ว
หลี่ฉางชิงยิ้มจนแทบจะตาหยีแล้ว
ทว่าเกาฝูอวี้กลับแปลกใจเล็กน้อย
เด็กที่มาจากตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจใช่ว่าจะหน้าตาดีทุกคน พวกคนที่เติบโตมาด้วยจุดด้อยของบิดามารดาก็มีไม่น้อย ชื่อเสียงของท่านหญิงเจียหนานมาจากความโด่งดังของนาง แต่กลับไม่มีคำบอกกล่าวถึงหน้าตาของนางมากนัก โดยปกติในสถานการณ์แบบนี้ หน้าตาของผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวต่อให้ไม่ขี้เหร่ก็จะธรรมดามาก
ถึงท่านหญิงเจียหนานจะไม่ได้มาจากตระกูลแบบนั
