ขาอย่างไรกันแน่…
หลี่เชียนอดที่จะยิ้มไม่ได้ และช่วยเจียงเซี่ยนจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย คลุมบนตัวนางใหม่ เหน็บมุมผ้าห่ม และกดเสียงให้เบาลงพลางเอ่ยข้างหูนางว่า “รีบนอนเถอะ! พรุ่งนี้ข้าจะปลุกเจ้าแต่เช้า”
แล้วเขาก็เห็นด้วยสายตาอันคมกริบว่าหูของเจียงเซี่ยนแดงมาก จนเหมือนถูกสาดสีแดงเข้ม
สาวน้อยของเขากำลังเขินอยู่จริงๆ ด้วย!
การค้นพบนี้ทำให้หลี่เชียนแทบจะรู้สึกดีใจอย่างถึงที่สุด
เขาก็รู้ว่า เป่าหนิงของเขากลบเกลื่อนเก่งที่สุด
เขาอยากจีบนาง เห็นนางเขินจนหน้าแดง เห็นนางแสร้งทำเป็นโกรธและถลึงตา เห็นนางพาลโกรธและใช้เท้าเตะเขา มีชีวิตชีวา มีเลือดมีเนื้อ ไม่ใช่เหมือนหุ่นไม้ ที่ยิ้มอย่างงดงามและเคร่งขรึม พูดจาอย่างอ่อนโยนและเชื่องช้า จัดการอย่างเป็นระเบียบ เหมือนใส่หน้ากาก ทำให้ตนเองสูญสลายไปท่ามกลางฝูงชน…ทำไมความคิดแบบนี้จึงดูเหมือนแกล้งเด็ก?
หลี่เชียนยิ้มอย่างเงียบๆ
เขาปัดผมที่ยุ่งเล็กน้อยของเจียงเซี่ยนอย่างอ่อนโยน
ผมสีดำของนางเงางามและนุ่มลื่น มีกลิ่นหอมเหมือนกล้วยไม้และไป่ออกมาจากตัวอย่างเบาบาง
หลี่เชียนสูดหายใจลึก และรีบพลิกตัวนอนหงาย ไม่กล้าเข้าใกล้อีก
เขาเคยรับปากเจียงเจิ้นหยวน…และเจียงเซี่ยนก็เด็กเกินไปเช่นกัน…เขาไม่อยากอยู่แยกห้องกับนาง ก็ต้องคิดหาทางควบคุมตนเองให้ได้…ต้องลำบากมากอย่างแน่นอน ทว่ามันเป็นเรื่องแรกที่เขารับปากในฐานะสามี ก็จำเป็นต้องปฏิบัติตาม
หลี่เชียนค่อยๆ ทำให้จิตใจของตนเองก
