หลี่เชียนเอ่ยโดยไม่ปิดบังเจียงเซี่ยนว่า “หม่าเซี่ยงหย่วน เขาถามข้าโดยเฉพาะว่าตงเยว่เป็นเด็กรับใช้ข้างกายข้าหรือเด็กรับใช้ข้างกายเจ้า ข้าคิดว่าเขาพูดจามีลับลมคมใน เพื่อความปลอดภัย หลายวันนี้จึงให้ตงเยว่อยู่กับเด็กรับใช้ของข้า”
เอ่ยถึงหม่าเซี่ยงหย่วนแม่ทัพเมืองเซวียนในเวลานี้ เจียงเซี่ยนก็มีเรื่องจะคุยกับหลี่เชียน
นางใช้ขี้ผึ้งหอมทามือ และนั่งลงตรงขอบเตียง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าเจอหม่าเซี่ยงหย่วนแล้วหรือ? เขาให้ความรู้สึกที่ไม่ดีกับเจ้าหรือ?”
ไม่อย่างนั้นหลี่เชียนก็คงจะไม่จัดให้ตงเยว่อยู่กับเด็กรับใช้ของเขาเพราะคำพูดของหม่าเซี่ยงหย่วนเพียงประโยคเดียว
หลี่เชียนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “จะว่าอย่างไรดีล่ะ? คนๆ นี้ดูเหมือนเปิดเผยตรงไปตรงมา ใจกว้าง และมีน้ำใจมาก แต่ไม่รู้ทำไม…ข้ามักจะรู้สึกว่าเขาไม่ควรจะทำแบบนั้น เขาควรจะเป็นคนที่ค่อนข้างอาฆาตแค้น ทว่ายังเรียกไม่ได้ว่าเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่ก็ไม่ควรจะใจกว้างขนาดนั้นเช่นกัน…วันนี้ไม่เพียงแต่หม่าเซี่ยงหย่วนที่มา จินไห่เทากับเซ่ารุ่ยก็มาเช่นกัน หลายปีนี้ตระกูลเซ่าเฝ้าด่านอวี๋หลินจนร่ำรวยมาก เซ่ารุ่ยก็เริ่มสะเพร่าเล็กน้อยเช่นกัน ตอนที่ดื่มเหล้ามงคล พวกหลี่ขุย จ้าวซี และหูอี่เหลียงต่างก็อยู่ด้วย ตามหลัก หูอี่เหลียงเป็นผู้ว่าราชการมณฑลซานซี หูอี่เหลียงก็ควรจะเป็นคนนั่งที่นั่งของผู้ที่มีฐานะสูงถึงจะถูก ทว่าหูอี่เหลียงถ่อมตนมาก คิดว่าเซ่ารุ่ยอายุมากสุด จึ
