อยนางไป…หากรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกก็น่าจะให้หลิวตงเยว่อยู่รับใช้ในห้อง ไม่รู้ว่าเรียกหลิวตงเยว่เข้ามาตอนนี้จะสายไปหรือไม่?
เจียงเซี่ยนครุ่นคิดอยู่ในใจ จุ้ยเอ๋อร์ก็พาสาวใช้ตักน้ำเข้ามาแล้ว
และดูแลให้หลี่เชียนหวีผม ล้างหน้า และเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อย
หลี่เชียนถามเจียงเซี่ยนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดว่า “เจ้ายังอยากกินอะไรรองท้องสักหน่อยหรือไม่!”
เจียงเซี่ยนอยู่กับไทฮองไทเฮา จึงใช้ชีวิตค่อนข้างรักษาสุขภาพ เลยกลางยามเซินตอนบ่ายก็ไม่กินอะไรอีกแล้ว
นางส่ายหน้า
หลี่เชียนก็รู้นิสัยของนางเช่นกัน จึงไม่บังคับนาง เขายิ้มพลางเก็บพุทราแดง ลำไย และถั่วลิสงที่กระจัดกระจายอยู่บนเตียงใหม่มารวมไว้ด้วยกัน และถามเจียงเซี่ยนว่า “ของพวกนี้จะทำอย่างไร? จะปล่อยให้พวกมันวางอยู่บนเตียงต่อไปหรือจะเก็บกวาด? หรือพวกเราต้องกินมัน?”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” เจียงเซี่ยนคิดว่าต้องพูดเรื่องคืนวันแต่งงานกับหลี่เชียนให้ชัดเจน ชาติก่อนจ้าวอี้ก็นอนที่วังเฉียนชิงตลอด ส่วนนางอยู่ที่วังคุนหนิง หากไม่ใช่ว่าตอนหลังไทฮองไทเฮาป่วยตายอย่างกะทันหัน และนางตัดสินใจไว้ทุกข์หนึ่งปี บางทีพวกนางก็อาจจะอยู่ด้วยกันไปแล้ว และนางก็อาจจะไม่กล้าวางยาพิษจ้าวอี้ก็ได้
พอคิดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกกระวนกระวายใจ
หลี่เชียนเรียกชีกูเข้ามาแล้ว และถามนางว่าพวกของที่แฝงความหมายว่าขอให้ให้กำเนิดลูกชายไวๆ
