นี้จะทำอย่างไร
ชีกูเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ปล่อยให้มันกระจายอยู่บนเตียง และพรุ่งนี้เช้าตื่นมาเก็บกวาดก็พอเจ้าค่ะ”
หลี่เชียนจึงผลักพวกของเล็กๆ น้อยๆ นั้นไปไว้ข้างหมอนหมด แล้วหยิบหมอนใบหนึ่งในนั้นขึ้นมาตบเบาๆ และวางไว้ด้านในของเตียง แล้วเอ่ยว่า “เป่าหนิง รีบนอนเถอะ!”
เจียงเซี่ยนรวบรวมความกล้าขึ้นมาและเรียก “หลี่เชียน” แล้วเอ่ยว่า “เจ้าเคยรับปากไทฮองไทเฮาว่า ไว้ข้าอายุครบสิบห้าปีเต็มแล้วพวกเราค่อยอยู่ด้วยกัน” ยังพูดไม่จบ หน้าของนางก็แดงจนเหมือนเลือดจะหยดออกมาแล้ว
หลี่เชียนอึ้งไป และเอ่ยว่า “ใช่แล้ว! ต่อให้ข้าไม่ได้รับปากไทฮองไทเฮา ก็จะไม่อยู่กับเจ้าเร็วขนาดนั้นเช่นกัน ข้าเคยได้ยินท่านหมอบอกหมดแล้วว่า ผู้หญิงหากหลับนอนกับสามีเร็วเกินไป จะทำร้ายร่างกายมาก จนอาจจะลดอายุขัยได้” เขาพูดไปก็เดินมาดึงแขนของเจียงเซี่ยน และกระซิบข้างหูนางว่า “ข้ายังคิดจะใช้ชีวิตกับเจ้าไปตลอดชีวิตนะ! แล้วจะทำให้เจ้าเจ็บป่วยเรื้อรังได้อย่างไร!”
ใบหน้าของเจียงเซี่ยนแดงมากขึ้น และพูดจาตะกุกตะกักเช่นกัน “เช่นนั้นเจ้ายัง…ยัง…นอนที่นี่…”
หลี่เชียนเข้าใจทันที จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราต้องอยู่ด้วยกันอย่างแน่นอน ข้าไม่อยากแยกจากเจ้า ไม่อย่างนั้นเจ้าแต่งงานมาอยู่ไกลถึงซานซีคนเดียว มายังสถานที่แห่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่มีแม้แต่คนที่คุยเรื่องส่วนตัวสักคน จะไม่โดดเดี่ยวและเหงาอย่างนั้นหรือ อีกอย่าง…พวกเรา
