จงเทียนอวี่ที่นั่งอยู่ในมุมมองพลางเลิกคิ้ว
เขาเป็นคนหนุ่มที่สูงใหญ่ ผิวสีน้ำผึ้ง และพูดน้อย ไม่ได้กำลังกายกำลังใจเต็มเปี่ยมและเป็นที่สนใจเหมือนจงเทียนอี้พี่ชาย เขาชอบอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นมากกว่า
บัณฑิตหนุ่มคือเกาเมี่ยวหวาหลานชายของเกาฝูอวี้กุนซือของตระกูลหลี่ ชายหนุ่มสูงอ้วนคือหม่าหย่งเซิ่งลูกชายของหม่ากุ้ยพี่น้องร่วมสาบานของหลี่ฉางชิง
หลายวันก่อนหลี่เชียนรวบรวมลูกน้องเก่าตามคำสั่งของหลี่ฉางชิง หม่ากุ้ยปฏิเสธคำเชิญของหลี่ฉางชิงทางอ้อมด้วยโรคเก่ารุมเร้า แต่กลับให้หม่าหย่งเซิ่งลูกชายคนรองพายามสามพันกว่าคนของตระกูลหม่ามาพึ่งพาอาศัยหลี่ฉางชิง หลี่ฉางชิงคิดถึงอายุของหม่าหย่งเซิ่ง จึงจัดให้หม่าหย่งเซิ่งกับกำลังคนของเขามาอยู่ใต้การนำของหลี่เชียนและรอคำสั่งไปปฏิบัติงานนอกสถานที่ เวลานี้หม่าหย่งเซิ่งจึงเรียกได้ว่าเป็นคนของหลี่เชียนแล้ว
แต่เกาเมี่ยวหวากลับผูกพันกับตระกูลหลี่เพราะท่านฝูอวี้ ตอนเขาอายุห้าขวบบิดามารดาเสียชีวิตทั้งคู่ ข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ในตระกูลพาเขากับเกาเมี่ยวหรงน้องสาวแท้ๆ ของเขามาพึ่งพาอาศัยเกาฝูอวี้ผู้เป็นอาด้วยกัน หลังจากนั้นสองพี่น้องก็เติบโตที่ตระกูลหลี่ ทว่าตระกูลเกาเป็นบัณฑิต แม้เกาฝูอวี้จะเป็นกุนซือที่ตระกูลหลี่ แต่ก็คอยควบคุมและเร่งรัดให้หลานชายเพียงคนเดียวคนนี้เรียนหนังสือตลอด สามปีก่อนเกาเมี่ยวหวาถูกเกาฝูอวี้ส่งกลับซานซีสถานที่ที่มีสำมะโนครัวอยู่ ผ่า
