นย่วนซื่อกับเซียงซื่อแล้ว ตอนนี้เป็นจวี่เหรินหนุ่มแล้ว จึงค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่ลูกหลานของตระกูลหลี่
เพราะหลี่เชียนไม่ค่อยชอบหวังไหวอิ๋นลูกศิษย์ของท่านฝูอวี้ เกาเมี่ยวหวากับหลี่เชียนจึงไม่ค่อยสนิทกันเช่นกัน
ตอนนี้ดูเหมือนเกาเมี่ยวหวากับหลี่หลินจะสนิทสนมกันมากทีเดียว
จงเทียนอวี่แอบครุ่นคิดอยู่ในใจ แล้วก็ได้ยินเสียงร้องอย่างตกใจของจงเทียนอี้พี่ชายของเขาดังมาจากห้องหนังสือที่อยู่ข้างๆ “จริงหรือ? เจ้าคงไม่ได้ดูผิดใช่หรือไม่!”
คนที่คุยกันในห้องเงียบลงทันที
แล้วเสียงที่เย็นยะเยือกเสียงหนึ่งก็ดังมาจากห้องหนังสือที่อยู่ข้างๆ “ข้ามองอย่างอื่นไม่ชัด แล้วจะดูอันนี้พลาดด้วยอย่างนั้นหรือ? เจ้าดูเสื้อกับกระโปรงของผู้หญิงคนนี้สิ ลายเส้นไหลลื่น วิธีการวาดงดงามและเป็นธรรมชาติ สีสันชัดเจน นี่เป็นวิธีวาดแบบฉบับของคนสกุลอู๋ หากภาพนี้ไม่ใช่ภาพของอู๋ซานเต้า ข้าจะตัดศีรษะของข้าลงมาเป็นจอกเหล้าให้เจ้าเลย!”
“ศีรษะน่ะไม่ต้องแล้ว!” ได้ยินเพียงจงเทียนอี้เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “คุณชายหลี่เป็นเจี่ยหยวน[1]ของซานซี เจ้าบอกว่านี่เป็นภาพของอู๋ซานเต้า นั่นก็ต้องเป็นภาพของอู๋ซานเต้าอย่างแน่นอน…”
ทว่าหลี่เจี่ยหยวนผู้นี้กลับไม่ปล่อยจงเทียนอี้ไป และเอ่ยว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าจำเป็นต้องยอมรับว่าสิ่งที่ข้าพูดมีเหตุผลเพราะชื่อเสียงของข้าเท่านั้น เจ้าไม่ได้ยอมรับว่าตนเองมีความรู้น้อย แต่เคารพนับถือผู้มีอำนาจ หากข้าไม่พูดให
