้ชัดเจน เจ้าจะต้องไม่ตัดใจอย่างแน่นอน เจ้าตามข้ามา เห็นตราที่ประทับอยู่ตรงนั้นหรือไม่? นั่นคือตรา ‘สามศีล’ ที่อู๋ซานเต้าแกะสลักให้ตนเองตอนวันเกิดอายุสี่สิบ ตรานี้เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญที่แยกแยะภาพของเขาว่าเป็นของจริงหรือของปลอม แล้วเจ้าดูตรานี้อีก นี่คือตรา ‘สะท้อนจันทร์’ ของหวงเหล่ยสหายคนสนิทของอู๋ซานเต้า ดูอันนี้อีก นี่คือตรา ‘กระท่อมกระจกใสสะอาด’ ของหวงเฉิงลูกชายของหวงเหล่ย ดูอันนี้อีก นี่คือตรา ‘เรือนกึ่งหิมะ’ ของลูกชายของหวงเฉิง…”
จงเทียนอี้ยอมแพ้ตั้งนานแล้ว “ข้ารู้ ข้ารู้ ภาพนี้สืบทอดกันตามลำดับ เป็นภาพจริง…”
หลี่เจี่ยหยวนผู้นั้นยังคงไม่ปล่อยจงเทียนอี้ไป และเอ่ยต่อว่า “เจ้าเห็นผีเสื้อตัวนั้นที่หยุดอยู่บนศีรษะของหญิงสาวคนนั้นหรือไม่? อู๋ซานเต้าชมตนเองว่าเป็นบุรุษรูปงาม ภาพหญิงงามทุกภาพที่เขาวาดจะมีผีเสื้อที่โบยบินอย่างผ่อนคลายและมีความสุขหลายตัวเสมอ นี่ก็กลายเป็นหนึ่งในวิธีที่แยกแยะภาพของเขาว่าเป็นของจริงหรือของปลอมเช่นกัน…”
จงเทียนอี้ขอความเมตตา “หลี่เจี่ยหยวน ข้ารู้ว่าภาพนี้เป็นของจริงแล้ว ท่านมีความรู้ล้ำลึก ข้ามีความรู้ตื้นเขิน พรุ่งนี้เป็นวันมงคลของหลี่เชียน วันนี้ทุกคนเพียงแค่ฉวยโอกาสที่พวกผู้ใหญ่ต่างดื่มเหล้าอยู่ที่เรือนด้านหน้า รวมตัวกัน ท่านว่า…วันหลังข้าค่อยขอคำแนะนำจากท่านได้หรือไม่?”
คนที่อยู่ในโถงบุปผาที่ฟังเข้าใจอดที่จะหัวเราะไม่ได้
เกาเมี่ยวหวายิ่งเอ่ยว่า “พี
