่เน่อหมิ่น คิดไม่ถึงว่าท่านจะอยู่ที่นี่ด้วย พวกเราแอบดื่มเหล้าไผ่เขียวที่ใต้เท้าหลี่เก็บเอาไว้อยู่ตรงนี้ ท่านอยากมาชิมสักหน่อยหรือไม่?”
“ได้สิ!” หลี่เจี่ยหยวนตอบตกลงอย่างดีใจ แล้วทยอยออกมาจากห้องหนังสือกับจงเทียนอี้ และเข้าไปในโถงบุปผา
เกาเมี่ยวหวากับหลี่เจี่ยหยวนเป็นคนที่สอบขุนนางผ่านรุ่นเดียวกัน จึงสนิทสนมกันมากกว่าคนอื่นเล็กน้อย
เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเจ้ากำลังเถียงอะไรกันหรือ? ที่ไหนมีภาพของอู๋ซานเต้า”
อู๋ซานเต้าเป็นจิตรกรในสมัยราชวงศ์ก่อน วาดภาพหญิงงามได้ไม่เป็นสองรองใคร จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยมีมาก่อนในอดีตและจะไม่มีอีกในอนาคต ภาพของเขาเป็นของล้ำค่าที่มีมูลค่าสูงมากแต่มีคนต้องการน้อยมาก จึงขายออกยากมาก
สายตาของหลี่เจี่ยหยวนก็จับจ้องไปที่หลี่เชียน และเอ่ยว่า “ตอนที่ข้ามาก่อนหน้านี้ ห้องหนังสือของแม่ทัพหลี่ยังเก็บหนังสือไว้เพียงเล็กน้อย ทว่าตอนที่มาเมื่อครู่ กลับพบว่าห้องหนังสือของแม่ทัพหลี่มีของเพิ่มหลายชิ้น หนึ่งในนั้นก็คือภาพหญิงงามของอู๋ซานเต้า ข้าจึงถามเด็กรับใช้ที่รับใช้อยู่ในห้อง เด็กรับใช้คนนั้นบอกว่า ผู้ติดตามของท่านหญิงเข้ามาตกแต่งเรือน…”
เกาเมี่ยวหวาสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมากทันที สีหน้าเดี๋ยวก็หม่นหมองเดี๋ยวก็สดใส ครู่ใหญ่ถึงจะกลับมาเป็นปกติ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิงเป็นคนที่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยจริงๆ ภาพของอู๋ซานเต้าก็แขวนไว้ในห้องหนังสือแบบนี้”
นี่หากตระกูลธรรมดาได้
