เรื่องพวกนี้ฮูหยินฝางเคยบอกเจียงเซี่ยนก่อนหน้านี้แล้ว เขายังควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างและกำชับนางอย่างละเอียดอีก นางรู้สึกว่าเขาจุ้นจ้าน แต่ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อยอีกอย่างบอกไม่ถูก…บนหน้าร้อนขึ้นแล้ว
“รู้แล้ว!” เจียงเซี่ยนไล่เขาอย่างอึดอัดเล็กน้อย “เจ้ารีบกลับไปเถอะ! ทางข้ามีฮูหยินฉีดูแล ไม่เป็นไรหรอก”
หลี่เชียนยิ้มพลางลุกขึ้น
เจียงเซี่ยนคิดว่าเขาจะไปแล้ว
ใครจะรู้ว่าเขากลับก้มลงมาลูบศีรษะของเจียงเซี่ยน และกระซิบเสียงอ่อนโยนข้างหูนางว่า “นอนเร็วหน่อย หากคิดว่าเสบียงพวกนั้นไม่อร่อยก็ไม่ต้องกิน พรุ่งนี้ข้าจะให้คนเตรียมขนมอบให้เจ้าแต่เช้า พูดถึง…นี่เป็นความสะเพร่าของข้า ลืมไปว่าเจ้าไม่ชอบกินของที่ค้างคืนหรือวางไว้นานเกินไป…”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป
หลี่เชียนยิ้มและปีนหน้าต่างออกไปแล้ว
เจียงเซี่ยนนั่งอยู่ที่หัวเตียง มองตะเกียงน้ำมันที่ไส้ตะเกียงไหม้จนกลายเป็นรูปดอกไม้บนโต๊ะยาวของจุดแวะพักระหว่างทาง แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างเงียบๆ
————————————
