ฮูหยินฉีกลับมีเรื่องอื่นที่สนใจ นางเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ถึงแม้เสบียงพวกนั้นจะไม่อร่อย แต่อย่างไรท่านก็กินสักหน่อย ท่านรับแค่อาหารเช้ากับอาหารเย็นแบบนี้ ร่างกายจะทนไม่ไหว”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางรับปาก แต่กลับไม่คิดจะกิน
ฮูหยินฉีไม่รู้นิสัยนาง แค่เห็นว่านางรับปากแล้ว ก็ไม่ได้สนใจ
เที่ยงคืน หลี่เชียนก็มาเคาะหน้าต่างของนาง
นางโกรธมาก และเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้ายังจะให้ข้านอนหรือไม่!”
ฮูหยินฉีก็นอนอยู่หลังฉากกั้นหน้าเตียง
นี่หากทำให้ฮูหยินฉีตื่น ก็คงจะกลายเป็นเรื่องตลกใหญ่แล้ว
หลี่เชียนอมยิ้มพลางมองนาง แล้วล้วงองุ่นพวงหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ และเอ่ยเสียงเบาว่า “ให้เจ้า พรุ่งนี้ให้สาวใช้ล้างให้เจ้าและเอาไปกินระหว่างทางด้วย!”
เจียงเซี่ยนรับผูเถามา บนหน้าร้อนผะผ่าว
หลี่เชียนเห็นแล้วก็จะนั่งลงบนขอบเตียง เจียงเซี่ยนเตะเขาทันที และเตือนเขาเสียงเบาว่า “เจ้ายังไม่รีบไปอีก! ต้องรอให้ฮูหยินฉีตื่นขึ้นมาอย่างนั้นหรือ”
นี่เพิ่งจะทำตัวเรียบร้อยได้กี่วัน ก็เริ่มคิดร้ายอีกแล้ว
หลี่เชียนไม่เห็นด้วย เขาเปลี่ยนที่และนั่งลง แล้วเอ่ยว่า “พรุ่งนี้ก็จะถึงไท่หยวนแล้ว เจ้าพักที่จวนอีกหลังก่อน ข้าจะกลับจวนเลย ส่วนฮูหยินฉีจะนำสินเดิมของเจ้าไปปูเตียงที่ตระกูลหลี่ ข้าให้ชีกู เซียงเอ๋อร์ และจุ้ยเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนเจ้า เจ้าไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ต้องการอะไรก็บอกพวกนาง วันมะรืนกลางยามเซินข้าจะออกมาจากบ้านมาแต่งกับเจ้า…”
