ะลึกซึ้งที่แม่มีต่อลูก แม้จะช้าไปหน่อย แต่อย่างไรก็ไม่เสียใจแล้ว
หยาดน้ำตาของนางร่วงลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำให้ผ้าเช็ดหน้าของฮูหยินฉีเปียกชุ่มอย่างเงียบๆ
ฮูหยินฉีก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าตามไปด้วยเช่นกัน
ผู้หญิงนั้นตอนที่เป็นหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงานอยู่ที่บ้านของตนเองย่อมดีกว่าอะไรทั้งนั้นอยู่แล้ว พอแต่งงานแล้ว กลายเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลอื่นแล้ว ก็ต้องควบคุมอาหารการกินในบ้าน ต้องมีลูก ต้องปรนนิบัติสามี เมื่อมีภาระหน้าที่อยู่กับตัวแล้ว ต่อให้ครอบครัวของสามีจะดีกับเจ้าแค่ไหน ก็ไม่มีความไร้เดียงสา เปิดเผย และเป็นธรรมชาติอย่างตอนที่เป็นหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงานแล้ว…
เพราะนางมีความรู้สึกจึงแสดงความคิดเห็นออกมา
คนอื่นที่อยู่ในห้องก็สะเทือนใจเช่นกัน
สถานการณ์ที่เดิมทีมีความสุขกลายเป็นรู้สึกเศร้าขึ้นมาในทันใด
ฮูหยินหลี่รีบเอ่ยว่า “เจิ้นกั๋วกง ฮูหยินกั๋วกง ท่านหญิงก็ยังมีฮูหยินฉีดูแลไม่ใช่หรือ? หากท่านคิดถึงท่านหญิงเมื่อไร ก็มาเยี่ยมท่านหญิงบ่อยๆ ได้เช่นกัน ถึงแม้ท่านหญิงจะแต่งงานแล้ว และไม่สามารถปรนนิบัติท่านทั้งสองได้ตลอด แต่พวกท่านก็มีลูกเขยที่ดีเพิ่มมาอีกคนหนึ่งเหมือนกันนี่นา! สุภาษิตกล่าวไว้ดี ลูกเขยก็ถือว่าเป็นลูกชายเช่นกัน ต่อไปลูกเขยกับท่านหญิงกตัญญูต่อพวกท่านด้วยกัน ไม่ดีกว่าอย่างนั้นหรือ!”
“ดีกว่า! ดีกว่า!” ฮูหยินฝางรีบเอ่ยต่อ และยิ้มออกมาอย่างเจือความปลื้มใจและเอ็นดูเล็กน้อย
ฮูหยินหล
