ธูปฤาษีที่เตรียมไว้พร้อมนานแล้วลงตรงหน้าเจียงเซี่ยน
เวลานี้เจียงเซี่ยนถึงจะมีความรู้สึกของการแต่งงาน
นางกำลังจะไปจากท่านลุง ท่านป้า ไทฮองไทเฮา และเดินในเส้นทางที่แตกต่างจากชาติก่อนอย่างสิ้นเชิงและไม่รู้ว่าจะดีหรือร้ายตั้งแต่นี้ไป
“ท่านลุง! ท่านป้า!” เจียงเซี่ยนค่อยๆ คุกเข่าลง แล้วน้ำตาก็ร่วงลงมาเอง
ฮูหยินฉีรีบก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเปลือกตาของเจียงเซี่ยน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ร้อง ไม่ร้อง วันนี้เป็นวันมงคลของเจ้า ระวังร้องไห้แล้วเครื่องสำอางหลุด”
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าตนเองแตกต่างจากคนอื่นมาตลอด
นางเคยแต่งงานครั้งหนึ่ง
แม้แต่ครั้งนั้น นางก็ไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเจ้าสาวคนอื่นเช่นกัน
ไปจากจวนเจิ้นกั๋วกง ไปจากตระกูลเจียง กลับไปยังพระราชวังต้องห้ามที่นางคุ้นเคย กลับไปอยู่ข้างกายไทฮองไทเฮาที่รักนาง นางกลับโล่งอก และคิดว่าต่อไปช่วงปีใหม่หรือเทศกาลอื่นๆ ก็ไม่ต้องกลับจวนเจิ้นกั๋วกงอีกแล้ว ไม่ต้องเห็นสายตาที่เจือความรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเวลาที่ท่านลุงใหญ่มองนางอีกแล้ว
เวลานี้นางนึกขึ้นได้ถึงรู้ว่า สำหรับหลานสาวที่ไม่ได้เติบโตอยู่ข้างกายตั้งแต่เด็กอย่างนางนั้น ไม่ว่าจะท่านลุงใหญ่หรือท่านป้าสะใภ้ใหญ่ต่างก็เอาใจใส่นางมาโดยตลอด และเพราะเป็นห่วงนาง รักและทะนุถนอมนาง ถึงได้ปล่อยให้นางอยู่ในวังตลอด จนกระทั่งแต่งงานกับจ้าวอี้
ถึงเวลานี้ นางถึงจะเข้าใจความรักที่จริงใจแล
