ยนก็ไม่อาจปล่อยให้ฉางเหริ่นตงรอได้เช่นกัน
ไม่นานนางก็ปรากฏตัวที่โถงบุปผา
ฉางเหริ่นตงตรวจชีพจรให้เจียงเซี่ยนผ่านผ้าเช็ดหน้าและแจ้งว่าปลอดภัย
ในเวลานี้ของชาติก่อนร่างกายของเจียงเซี่ยนค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว ชาตินี้ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน
เจียงเซี่ยนไม่ประหลาดใจกับผลแบบนี้นัก จึงยิ้มพลางขอบคุณ และตกรางวัล แล้วสั่งให้ไป่เจี๋ยส่งฉางเหริ่นตงออกไปด้วยตนเอง ส่วนนางกลับไปต่อสู้กับพวกของกระจุกกระจิกของนางต่อในห้อง “…เอากบพับกระดาษนั้นไปด้วย แล้วก็กังหันลมที่เสียบอยู่ในไหเกอเหยาสีเขียวอมฟ้านั้น…แล้วก็กล่องที่พิมพ์ลายไผ่กับนกขมิ้นนั้นก็ต้องเอาไปด้วยเช่นกัน…”
พวกฉิงเค่อขานว่า “เจ้าค่ะ” ทีละคน และเม้มปากยิ้ม
ของพวกนั้นล้วนเป็นของที่ใต้เท้าหลี่มอบให้ท่านหญิง ท่านหญิงไม่ทิ้งแม้แต่ชิ้นเดียว
และตอนนี้ก็จะเอาไปด้วยหมด
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่ได้คิดอะไรมาก นางเพียงแค่รู้สึกว่าหีบสัมภาระเยอะไปหน่อย…ตอนที่มานางมีหีบสัมภาระที่หลี่เชียนซื้อให้นางแค่ใบเดียว ตอนที่ไปนอกจากสินเดิมแล้ว ของที่ใช้ประจำก็ใส่ไปสิบหกหีบแล้ว และจะตกหล่นไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว
แต่หลี่เชียนเคยบอกว่า บ้านที่ไท่หยวนของตระกูลหลี่เล็กมาก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะใส่ของเหล่านี้ได้หรือไม่
ทว่าสำหรับนางความคิดนี้ก็เพียงแค่ฉายวาบผ่านไปเช่นกัน
ใส่ของไม่ได้ ก็มีพวกหลี่เชียนกับฉิงเค่อคิดหาทางอยู่แล้ว สิ่งที่นางต้องกังวลในเวลานี้คือจะแต่งไปไท่หยวนได้อย่างปลอด
