ลวี่ต้อนรับฉางเหริ่นตงด้วยตนเอง
ฉางเหริ่นตงอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี รูปร่างผอมสูง ผิวขาวมาก สุภาพและมีมารยาท หน้าตาแบบฉบับบัณฑิตเจียงหนาน
ตระกูลเจียงปฏิบัติกับเขาอย่างมีมารยาทเช่นนี้ ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อยไปพักหนึ่ง แล้วก็นอบน้อมกับเจียงลวี่มากเช่นกัน หลังจากตามเจียงลวี่ไปคารวะฮูหยินฝางกับเจียงเซี่ยนแล้วก็จัดให้พักที่เรือนหลังเล็กหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเจียงเซี่ยนนัก
พอถึงวันรุ่งขึ้น ฉางเหริ่นตงก็ไปตรวจชีพจรปกติให้เจียงเซี่ยน ในเรือนของเจียงเซี่ยนกำลังวุ่นวาย สาวใช้กับหญิงรับใช้เดินกันขวักไขว่ เห็นหีบสัมภาระกับห่อผ้าสักหลาดอยู่ทั่วทุกที่ จนฉางเหริ่นตงไม่มีที่ยืนด้วยซ้ำ ไป่เจี๋ยเห็นฉางเหริ่นตงจึงรีบเข้าไปแจ้ง นางเชิญฉางเหริ่นตงไปดื่มชาในโถงบุปผาที่อยู่ข้างๆ และยิ้มพลางเอ่ยอย่างรู้สึกเสียใจว่า “ขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ ท่านหมอฉาง อีกสองวันท่านหญิงก็จะออกเรือนแล้ว พวกเรากำลังเก็บของให้นางอยู่ ท่านนั่งที่นี่ก่อน เดี๋ยวท่านหญิงก็น่าจะออกมาแล้วเจ้าค่ะ”
ถึงอย่างไรเจียงเซี่ยนก็ยังไม่แต่งงาน จึงไม่สามารถเชิญหมอเข้าไปตรวจชีพจรในห้องเหมือนเหล่าชนชั้นสูงในวังได้
ฉางเหริ่นตงเห็นไป่เจี๋ยจิตใจดีและเป็นมิตร จึงรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าก็เคยเป็นหมอยาในวังเช่นกัน แม่นางไม่ต้องกังวล เรื่องพวกนี้ข้าเข้าใจ หากท่านมีงาน ก็ไปทำงานของท่านเถอะ ข้าจะรออยู่ที่นี่เหมือนกัน”
ถึงเจียงเซี่ยนจะเห็นแก่หมอหลวงเถี
