ากไปเร็วขนาดนั้น จึงไม่มีใครเอ่ยเรื่องราวระหว่างสามีภรรยากับนางเช่นกัน
นางสับสนมึนงงตลอด
เวลานี้ได้ยินฮูหยินฝางอธิบายให้นางฟังอย่างละเอียด นางถึงรู้ว่าสิ่งที่รู้ก่อนหน้านี้นั้นผิดแค่ไหน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างเขินอายจนหน้าแดงว่า “ตระกูลหลี่รับปากว่าจะรอจนข้าอายุครบสิบห้าปีเต็มไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ทำไมท่านป้าถึงรีบเอ่ยเรื่องพวกนี้กับข้าขนาดนี้…”
ฮูหยินฝางก็จิ้มหน้าผากของเจียงเซี่ยนอย่างโกรธและเสียดาย แล้วเอ่ยว่า “เจ้าน่ะ! ทำไมถึงโตแต่ตัวความคิดความอ่านไม่โต ถึงเวลานั้นพวกเราต่างไม่อยู่ข้างกายเจ้า ไม่ใช่ว่าคนของตระกูลหลี่พูดอะไรก็เป็นอย่างนั้นเสียหน่อย เวลานี้ไม่บอกเจ้าให้ชัดเจน แล้วจะปล่อยให้เจ้าถูกหลี่เชียนจัดการตามใจชอบอย่างนั้นหรือ?”
หลี่เชียนไม่ใช่คนแบบนั้น!
เจียงเซี่ยนอยากแก้ต่างให้เขาสักหน่อย ทว่าพอคิดอีกทีว่าหากนางดีกับหลี่เชียนเกินไป จะทำให้ท่านลุงใหญ่กับท่านป้าสะใภ้ใหญ่คิดว่านางออกเรือนแล้วเข้าข้างสามี และไม่ชอบหลี่เชียนจะทำอย่างไร?
นางจึงไม่พูดอะไรทั้งนั้น และแค่เม้มปากยิ้ม
ฮูหยินฝางยิ้มพลางส่ายหน้า และจู่ๆ ก็รู้สึกว่าเอ่ยต่อไปไม่ค่อยได้แล้ว
ฮูหยินฝางเอ่ยเรื่องนี้กับเจียงเซี่ยนอย่างขาดหายเป็นช่วงๆ อยู่สองวัน วันแรกเอ่ยเรื่องในมุ้งของสามีภรรยา วันที่สองเอ่ยเรื่องวิธีการคลอดลูก
เวลานี้เองฉางเหริ่นตงก็มาถึงพร้อมกับเด็กรับใช้สองคน
ฮูหยินฝางรู้สึกดีใจเป็นพิเศษ และสั่งให้เจียง
