ก็ทำ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าเดาว่าต่อไปเขาจะทำอย่างไรกันแน่ สุดท้ายต่อให้ลากไทฮองไทเฮากับอ๋องเจี่ยนเข้าสู่เกมแล้ว ก็อย่าให้จ้าวอี้ทำสิ่งที่ไม่มีทางแก้ไขได้
เจียงลวี่เข้าใจความหมายของหลี่เชียนทันที เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ากลับไปแล้วจะบอกท่านพ่อ”
เจียงเจิ้นหยวนเป็นคนที่ไว้ใจได้ที่สุดแล้ว
ทุกคนรู้สึกผ่อนคลาย
หลี่เชียนรีบเรียกให้ทุกคนดื่มเหล้า “…วันนี้มาสนุกกัน ข้าเชิญตู้ฮุ่ยจวินจากคณะเหลียนจูเข้ามาแสดงในบ้านด้วย วันนี้ไม่เมาไม่กลับ!”
“เจ้าเชิญตู้ฮุ่ยจวินจากคณะเหลียนจูเข้ามาแสดงในบ้านมาด้วย!” จินเซียวได้ยินแล้วก็จ้องอย่างแน่วแน่ “เจ้าคิดอย่างไรถึงเชิญเขามา?”
“พูดตามตรง ตู้ฮุ่ยจวินนั้นท่านพ่อเป็นคนเชิญมา” หลี่เชียนหัวเราะ โดยไม่ละอายใจที่แย่งบิดามาก่อนแม้แต่น้อย “ข้าจะแต่งงานกับท่านหญิงแล้วไม่ใช่หรือ? ท่านพ่อเชิญคณะงิ้วมาหลายคณะ บังเอิญเมื่อวานตู้ฮุ่ยจวินจากคณะเหลียนจูผ่านต้าถงพอดี ข้าจึงให้ตู้ฮุ่ยจวินหยุดพักที่นี่อีกสองวัน…ถึงอย่างไรไปไท่หยวนก็ร้องงิ้วให้ตระกูลของพวกเราเช่นกัน ร้องที่นี่ด้วย อย่างมากก็แค่ให้เงินเพิ่มอีกนิดหน่อย”
ทุกคนต่างค่อนข้างเห็นด้วย
รับประทานอาหารเที่ยงแล้วก็ไปดูงิ้วที่ศาลาที่สวนดอกไม้ด้านหลัง
แต่เฉาเซวียนกลับยืนให้อาหารปลาอยู่ริมสระน้ำเล็กๆ ที่ไม่ไกลนักคนเดียว
หลี่เชียนยิ้มพลางเดินมาเอ่ยว่า “เป็นอะไรไป? งิ้วเรื่องนี้ไม่ถูกใจเฉิงเอินกงหรือ?”
งิ้วเรื่องนั้นเจียงลว
