ี่เป็นคนเลือก
เขาเลือกเรื่องเฉินเซียงช่วยแม่
เฉาเซวียนมองเวทีที่คึกคักมากครั้งหนึ่ง และลังเลอยู่ชั่วครู่ ถึงจะเอ่ยว่า “จงเฉวียน เจ้าคิดว่าทำแบบนี้ถูกต้องหรือ…ราชสำนักมีเงินให้งานอภิเษกสมรสของฝ่าบาท แต่กลับไม่มีเงินให้เมืองชายแดนทางเหนือที่สำคัญทั้งเก้าแห่งซื้อยุทธปัจจัยเพิ่ม…หากเมืองชายแดนทางเหนือที่สำคัญทั้งเก้าแห่งล่มสลาย ยังจะรักษาเมืองหลวงเอาไว้ได้หรือ? ฝ่าบาทไม่กังวลสักนิดเลยหรือ? และที่ท้องพระคลังว่างเปล่าเป็นความผิดของไทเฮาอย่างนั้นหรือ? ตอนที่เสด็จป้าสำเร็จราชการแทน ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าเพิ่มเลยสักตัวตั้งหลายปี ปล่อยนางในออกไปหลายชุด ค่าใช้จ่ายในวังก็ลดแล้วลดอีก จนถึงเวลานี้ในวังยังมีนางในกับขันทีมากมายบอกว่าเสด็จป้าขี้เหนียว…”
รอยยิ้มบนหน้าของหลี่เชียนค่อยๆ เลือนหายไป และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “หากเฉิงเอินกงสนใจ ลองกลับเมืองหลวงทางจิ้นจงและโซ่วหยางก็ได้ ดูทิวทัศน์ระหว่างทางแล้วยังได้เข้าใจวิถีชีวิตของประชาชนด้วย”
จากซานซีเข้าเมืองหลวงสามารถไปได้สองทาง ทางหนึ่งคือไปทางหยางเฉวียนและเมืองอวี้ เส้นทางนี้ผ่านเมืองชายแดนทางเหนือที่สำคัญทั้งเก้าแห่ง โดยปกติเป็นทางเลือกของขุนนางฝ่ายบู๊ ส่วนอีกทางคือไปทางจิ้นจงและโซ่วหยางที่หลี่เชียนแนะนำเมื่อครู่ เป็นเส้นทางที่เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นมักจะไป
สถานการณ์ของเมืองชายแดนทางเหนือที่สำคัญทั้งเก้าแห่งไม่เหมือนใคร จึงไม่พอที่จะเป็นตัวแทนสภาพความเป็นอย
