เต้ ทว่ายังต้องก้มศีรษะให้พวกราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการ และก้มศีรษะให้กระทั่งญาติทางฝ่ายฮองเฮาที่กดทับอยู่บนศีรษะเขาเพราะความสัมพันธ์ของญาติที่เกี่ยวดองกันของผู้หญิงอย่างตระกูลหาน
หลี่เชียนไม่รู้ว่าเจียงลวี่จะอดทนต่อไปได้ตลอดหรือไม่
แต่ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเขา…
เขาอยากเตือนเจียงลวี่ ทว่าไม่รู้จะเตือนอย่างไรดี
ชินเอินป๋อบ้านบิดามารดาของไทฮองไทเฮา เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นที่สงสัย ถึงกับไม่กล้าให้หวังจ้านแต่งงานกับเจียงเซี่ยน จึงตกต่ำไปตั้งนานแล้ว ส่วนเฉาไทเฮาก็ถูกฮ่องเต้ห้ามเพราะมีอำนาจมากเกินไป จนเฉาเซวียนก็ตกที่นั่งลำบากมากเช่นกัน ในสถานการณ์เช่นนี้ ฮ่องเต้จะต้องเลื่อนตำแหน่งให้ตระกูลหานมาจัดการตระกูลเฉาอย่างแน่นอน
เขาคิดถึงตรงนี้ หางตาก็จับจ้องไปที่เติ้งเฉิงลู่โดยไม่ได้ตั้งใจ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าน่าขำเล็กน้อย
คนที่ยืนอยู่ในโถงบุปผานี้ นอกจากเติ้งเฉิงลู่แล้ว ก็เหมือนจะเป็นคนที่สิ้นหวังกันทั้งนั้น
หลี่เชียนก็หัวเราะออกมา
ทุกคนอดที่จะเงยหน้ามองเขาไม่ได้
ประกายตาของเขาสดใส และไม่หลบเลี่ยง ทว่าหัวเราะอย่างร่าเริงและเอ่ยว่า “บางบ้านหัวเราะอย่างมีความสุขบางบ้านร้องไห้ เดิมทีนี่เป็นสัจธรรมที่ถูกต้องที่สุดและความคิดเห็นที่ลึกซึ้งและเฉียบแหลมที่สุด แต่ก็มีคำพูดที่กล่าวไว้ดีเช่นกันว่า โชคชะตาของคนมักจะอยู่ในความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา จะรุ่งเรืองหรือตกต่ำไม่มีกฎที่แน่นอน ไม่มีใครรู้ว่าค
