เจียงเซี่ยนอึ้งไป
หลังจากนั้นหัวใจก็เหมือนรัวกลอง
นางถามว่า “คิ้วของไป่เจี๋ย…เหมือนกับข้ามากจริงๆ หรือ?”
น้ำเสียงฟังดูระมัดระวังมาก
หลี่เชียนเลียนแบบท่าทางของเจียงเซี่ยน มองเงาร่างของไป่เจี๋ยและเอ่ยด้วยเสียงเบาว่า “ไม่ใช่ว่าหน้าตาเหมือนกับเจ้า แต่พวกเจ้าคิ้วเหมือนกัน ดูท่าทางว่านอนสอนง่ายมาก” เขาพูดอยู่ก็นึกถึงความกลัดกลุ้มของเจียงเซี่ยนเมื่อครู่ แล้วก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอีก จึงหันกลับไปมองตาของเจียงเซี่ยนอย่างแน่วแน่ แล้วจู่ๆ ก็ยื่นมือออกไปปิดจมูกกับปากของเจียงเซี่ยนเอาไว้ แล้วกระซิบข้างหูนางว่า “แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่เหมือนกันสักนิดอยู่ดี…นางไม่มีดวงตาที่…ใสแจ๋ว ใสสะอาด สว่างไสว และระยิบระยับเหมือนเจ้า…” สายตาของเขาเหมือนผิวน้ำในยามพระอาทิตย์ตกดินที่ส่องแสงสีทองเล็กน้อย และราวกับจะโอบกอดนางอย่างอ่อนโยน
หน้าของเจียงเซี่ยนร้อนมากทันที ทั้งอายและลนลาน จึงผลักหลี่เชียนออกในทีเดียว และหันหน้าไปทางอื่นอย่างอึดอัด แล้วเอ่ยเสียงดังอย่างประหม่าว่า “เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร? ข้าไม่ใช่ดาวเสียหน่อย สว่างไสว ระยิบระยับ…”
นางหลุบตาลงและหูแดงมาก เหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจฝืนทำเป็นเยือกเย็นต่อหน้าเขา ช่างน่ารัก
หัวใจของหลี่เชียนอ่อนจนเละไปหมด
เขาอยากให้เจียงเซี่ยนมีความสุขเวลาที่อยู่กับเขา จึงไม่มีทางที่จะปัดความต้องการของนางอยู่แล้ว เขาถือโอกาสนั่งตัวตรงเช่นกัน แล้วก็เพียงแค่มองนางและยิ้ม
เขายิ
