่ง “พูดถึง…ข้ากับอาจ้านต่างก็ควรขอบคุณจงเฉวียนที่เตือนพวกเรา ถึงแม้เวลานี้ตระกูลหวังกับตระกูลเฉาจะไม่มีอำนาจอะไร แต่มีอ๋องเจี่ยนอยู่ ฝ่าบาทก็อาจจะไม่อยากแตะต้องพวกเราก็ได้ ข้าว่า…วันมะรืนก็ให้ข้ากับอาจ้านแยกกันเป็นเจ้าภาพแล้วกัน เชิญพวกเจ้าไปกินอาหารรสเลิศของต้าถง แต่อาลวี่เป็นเจ้าถิ่น ไปกินที่ไหน กินอะไร เจ้าต้องตัดสินใจให้พวกเรา”
เขาตัดสินใจผูกติดกับตระกูลหวัง แบบนี้ถึงอาจจะต่อต้านตระกูลหานได้
หลี่เชียนแอบโล่งอก
มีแต่ต้องผูกมัดตระกูลเฉากับตระกูลหวังไว้ด้วยกันเท่านั้น ถึงจะทำให้ตระกูลเจียงมีที่พักชั่วคราว และทำให้จ้าวอี้มีงานมากจนรับมือไม่ทัน ยุ่งจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี และไม่ว่างมายุ่งกับตระกูลหลี่และตระกูลจิน เขาถึงจะสามารถก่อความวุ่นวายในนั้นได้ กว่าฮ่องเต้กับพวกคนของสำนักราชเลขาธิการจะรู้ตัว เขาก็ประสบความสำเร็จและไม่ถูกราชสำนักใช้อำนาจบีบบังคับให้ทำตามแล้ว
เรื่องการแต่งงานของจินย่วนกับเติ้งเฉิงลู่ กลายเป็นเรื่องที่เร่งด่วนอีกเรื่องหนึ่งแล้ว
สายตาของหลี่เชียนเย็นชาเล็กน้อย หน้าตาที่หล่อเหลาของเขาคมกริบดุจคมมีด
จินเซียวที่ยืนอยู่หลังเขามาตลอดอึ้งไปเล็กน้อย
หลี่เชียนพูดคุยและหัวเราะอย่างจริงใจ สายตาอ่อนโยนและถ่อมตนแล้ว ยังมีท่าทางอย่างเมื่อครู่สักนิดที่ไหนกัน
จินเซียวหวาดกลัวจนตัวสั่นอย่างไม่สามารถอธิบายได้ และรู้สึกกลัวหลี่เชียนขึ้นมา
จนตอนที่หลี่เชียนยิ้มและลากเติ้งเฉิงลู่ไปค
