้าแล้วคุยเป็นเพื่อนเจียงเจิ้นหยวนพักหนึ่ง ก็ไปบ้านที่ตั้งอยู่ที่ถนนตะวันตกของตระกูลหลี่
เพราะเป็นจุดพักชั่วคราว ลานบ้านจึงไม่ใหญ่นัก เครื่องเรือนทาสีดำสะอาดสะอ้าน ม่านผ้าไหมหังสีเขียว เครื่องปั้นดินเผาที่เผาจากเตาของจิ่งเต๋อเจิ้น เครื่องดีบุกเก่าของอวิ๋นหนาน ดอกโบตั๋นดอกใหญ่ๆ ต้นการบูรที่เขียวชอุ่ม ทุกที่เผยให้เห็นความประณีตและพิถีพิถัน
เฉาเซวียนเห็นแล้วก็อดที่จะหรี่ตาไม่ได้
เขายังคิดว่าจะได้เห็นสถานที่ที่ใหญ่โตหรูหรา…แต่คิดไม่ถึงว่าตระกูลหลี่ที่มาจากโจรท้องถิ่นจะหลุดพ้นจากสีสันสดใสสวยงามที่ธรรมดาได้เร็วขนาดนี้ และรู้ว่าจะตกแต่งบ้านเช่นชนชั้นสูงอย่างไรแล้ว
คนคนหนึ่ง…มีแต่ตอนที่ไม่พอใจกับสภาพในปัจจุบันเท่านั้น ถึงจะพยายามเข้าใกล้ชนชั้นที่ตนเองหวังว่าจะไปถึง
หรือว่า…คนที่รู้จะมีแต่หลี่เชียน?
เฉาเซวียนอดไม่ได้ที่จะมองไปทางหลี่เชียนที่กำลังคุยกับเจียงลวี่และหวังจ้าน
หลี่เชียนเอวบางขายาว วันนี้สวมเสื้อคลุมยาวลายทรงกลมสีน้ำเงินสดใส ตรงเอวผูกสายไหมที่ถักทอด้วยไหมทองประหลาดๆ ยิ่งแลดูรูปร่างผอมสูง หน้าตาหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สีหน้าและท่าทางถ่อมตน สุภาพ และเปิดเผยตรงไปตรงมา คนที่ไม่รู้เบื้องหลังของเขามองไป อาจจะรู้สึกว่าตนเองเห็นลูกหลานชนชั้นสูงที่มีความสามารถโดดเด่นและสง่างาม ใครจะจะคิดว่าคนๆ นี้เป็นแม่ทัพที่ไหนกัน
นี่ก็อาจจะเป็นสาเหตุที่เขาสามารถเดินมาถึงวันนี้ได้กระมัง?
เฉาเซวียนกำลัง
