ไม่? ตอนนั้นที่ดีกับไป่เจี๋ยขนาดนั้น เป็นเพราะไป่เจี๋ยเป็นสาวใช้ที่อยู่ข้างกายนาง และยังมีคิ้วที่เหมือนกับนางมากด้วยหรือ?
ทว่าเรื่องนี้นางอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานมากก็พูดไม่ค่อยออก
หลี่เชียนก็ไม่ค่อยเข้าใจเจียงเซี่ยนนัก
ตามหลักแล้ว เขาเอ่ยอย่างหมดเปลือกแบบนี้แล้ว เจียงเซี่ยนควรจะวางใจถึงจะถูก ทำไมกลับหนักใจขึ้นเล่า?
หรือว่ายังมีอะไรที่เขาไม่รู้อย่างนั้นหรือ!
แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่อยากให้เจียงเซี่ยนไม่มีความสุขเช่นกัน
เขาคิดแล้วก็อมยิ้มและเอ่ยทันทีว่า “รีบกินขนมข้าวเถอะ เย็นแล้วก็ไม่อร่อยแล้ว!”
ไม่ได้ซักถามต่อ
เรื่องบางเรื่องจะพูดออกมาก็ต้องดูจังหวะและโอกาส
เวลานี้บรรยากาศของทั้งสองคนดีขนาดนี้ เขาก็ไม่ควรจะเอ่ยถึงพวกเรื่องที่ทำให้เจียงเซี่ยนไม่สบายใจ
เจียงเซี่ยนยิ้มและพยักหน้า นางดื่มชาอึกหนึ่ง และกินขนมข้าวสองชิ้น
หลี่เชียนก็ไม่ให้นางกินแล้ว บอกว่ากินเยอะแล้วกลัวว่านางจะไม่ย่อย และหยิบผ้าเช็ดหน้ามาจะเช็ดมือให้นาง
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าตนเองไม่ใช่เด็กเสียหน่อย จึงไม่ยอม
ทั้งสองคนหยอกเล่นกันอยู่นานมาก พอเห็นว่าดึกมากแล้ว หลี่เชียนถึงกลับไป
เจียงเซี่ยนกอดหมอนอิงพลางมองถุงใบเล็กสีต่างๆ ที่ยัดกลิ่นยานอนหลับเอาไว้และแขวนอยู่ที่หลังคามุ้งเตียงทาสี เดี๋ยวก็ยิ้มเดี๋ยวก็เม้มปาก
เซียงเอ๋อร์กับจุ้ยเอ๋อร์ป้องปากหัวเราะอย่างเงียบๆ ยังไม่กล้าให้เจียงเซี่ยนเห็น
—
วันรุ่งขึ้นพวกเฉาเซวียนรับประทานอาหารเช
