างคืนเย็นๆ พัดโดนตัว นางถึงรู้สึกตัวว่านางเหงื่อออกจนเสื้อด้านหน้าเปียกชุ่ม
นางอดที่จะจับมือของฉิงเค่อไม่ได้ และเอ่ยเสียงเบาอย่างตื่นตระหนกว่า “ฉิงเค่อ ท่านหญิงจะไม่ไล่ข้าออกจากจวนหรือให้ข้าไป…”
ปรนนิบัติหลี่เชียน
เพียงแต่คำพูดที่คาดเดาท่านหญิงแบบนี้นางไม่กล้าพูด และพูดไม่ออกเช่นกัน
ฉิงเค่อเยือกเย็นกว่านางมาก เอ่ยว่า “ไม่มีทางหรอก! ท่านหญิงไม่ใช่คนแบบนั้น! เจ้าดูติงเซียงกับเถิงหลัวที่รับใช้ท่านหญิงก่อนหน้านี้สิ ตอนที่แต่งงานท่านหญิงยังตั้งใจส่งนางในอาวุโสไปอวยพรโดยเฉพาะ เป็นหน้าเป็นตาให้ทั้งสองคน”
“นั่นก็จริง!” ไป่เจี๋ยโล่งอก ทว่าอย่างไรนางก็รู้สึกว่าการที่ตนเองทำให้หลี่เชียนสนใจไม่ใช่เรื่องดีนัก จึงปรึกษากับฉิงเค่อ “ต่อไปข้าจะช่วยท่านหญิงดูแลกิจวัตรประจำวันบางอย่างแล้วกัน แล้วเจ้าก็รับผิดชอบงานในเรือนนี้มากหน่อย”
ฉิงเค่อก็รู้สึกว่าไป่เจี๋ยสามารถทิ้งความประทับใจไว้ในใจหลี่เชียนได้ก็ไม่ใช่เรื่องดีเช่นกัน จึงทำหน้าขรึมและตอบตกลง นางแบ่งงานในเรือนของเจียงเซี่ยนกับไป่เจี๋ยใหม่ พลางครุ่นคิดว่าต้องบอกเรื่องนี้กับเมิ่งฟางหลิงหรือไม่ จะได้ปรึกษากับเมิ่งฟางหลิงว่าควรจะทำอย่างไร
เจียงเซี่ยนลืมเรื่องนี้ไปอย่างสิ้นเชิงตั้งนานแล้ว จึงย่อมไม่สังเกตเห็นความคิดของสาวใช้ประจำตัวสองคนของตนเองเช่นกัน แต่พอนึกถึงความรักของหลี่เชียนที่มีต่อไป่เจี๋ยในตอนนั้น…ก็อยากถามหลี่เชียนมากว่า เขาชอบคิ้วของนางหรือ
